Skriuwlab

Skriuwlab, it begjin

  • Sis my wa’t ik bin

    19 maart 2020

    Sis my wa’t ik bin

     

    Hjoed giet it nije boek, Sis my wa’t ik bin, nei de drukker. De presintaasje sil, Corona Volente, op 15 april wêze yn Skearnegoutum. Hoe’t dat ek gean mei, alle 400 Fryske basisskoallen krije 40 eksimplaren tastjoerd foar de groepen 7 en 8. Dit yn it ramt fan 75 jier Frijheid. Neffens my is it ek hiel geskikt foar de earste klassen fan it fuortset ûnderwiis.

     

     

    Hanneke de Jong
  • Nij nijs, nij boek!

    5 maart 2020

    Nij nijs, nij boek!

     

    It lêste dat ik ferline jier skreau, wie dat ik oan in opdracht wurke. Dy is no klear, it boek is nei de foarmjouwer en ik bin o sa benijd hoe’t it wurde sil. In manuskript mei allinnich wurden, myn eigen, is hiel wat oars as it boek dat úteinlik by de drukker weikomt. Benammen as der yllustraasjes, of yn dit gefal foto’s, yn steane. Wat docht de foarmjouwer mei watsto oanlevere hast? Spannend!

    Dit berneboek, fan 10 jier ôf, mar ek hiel geskikt om yn de earste klassen fan it fuortset ûnderwiis te lêzen, ha ik skreaun yn opdracht fan de Stichting Mearslach. Dizze stichting makket trijetalich lesmateriaal foar it basisûnderwiis. Yn it ramt fan 75 jier frijheid bringt de stichting in lesboekje út oer de twadde wrâldoarloch. As oanfolling op it lesboekje ha ik dit lêsboek skreaun. Om’t yn Fryslân in protte omtinken is foar Joadske ûnderdûkbern, hat Mearslach foar my socht om sa’n bern. Se kamen út by it bysûndere ferhaal fan Louis Godschalk, dy’t as pjut nei Fryslân kaam yn de oarloch. Syn ferhaal is opskreaun troch Koos Boorsma yn it boek: “Wie ben ik?” Dat ferhaal ha ik omwurke ta in berneboek, in ferhaal, mei in tal feiten as kapstok, oanfolle mei myn fantasy.

    It wie folslein oars as wat ik earder skreaun ha, men neamt soks in útdaging, benammen om’t ik it binnen twa moanne klear ha moast. Ik begûn deroan doe’t wy oan ’e ein fan it jier in wike fuort wiene en healwei febrewaris wie it klear. It wie spannend om te dwaan en ik fyn it noch altyd spannend om’t safolle minsken meisjogge oer myn skouder. Ik hie kontakt mei Louis Godschalk sels, dy’t my kieze liet út foto’s dy’t by it ferhaal pasten. Wy mailden, hy wennet yn Israël, en ik fernaam dat hy wol fertrouwen hie yn de hiele ûndernimming.

    Heal april komt it út, der sil in presintaasje komme en, dat is it moaie en spannende, elke basisskoalle yn Fryslân kriget in oantal fan dy boeken sadat de learkrêften derút foarlêze kinne, en bern it sels lêze kinne. Mar dit is benammen in boek om oer te praten. Oer de keuzes dy’t makke binne, oer ferskillen en oerienkomsten tusken doe en no, oer hoe’t it fiele soe om sels sa’n bern te wêzen. Yn april en maaie hoopje ik dat basisskoallen kontakt mei my sykje sille, sadat ik deroer fertelle en út foarlêze kin. Fia de Schrijverscentrale, dy’t 75 jaar Vrijheid as thema hat, dan is it ek noch foardieliger, kinne skoallen en biblioteken my boeke. Ik hoopje dat der ek skoallen foar fuortset ûnderwiis by wêze sille om’t de titel en it boek presys by dy leeftiid passe. “Sis my wa’t ik bin”

    It boek wurdt útjûn by Bornmeer. Ynkoarten fertel ik der mear oer.

     

     

    Hanneke de Jong
  • Op nei 2020!

    31 december 2019

    Op nei 2020!

    Noch ien kear omsjen, nei it ôfrûne jier en desennium.

    Mei 2019 bin ik gau klear, dat wie it jier fan de renovaasje. In nije heup, mei as ekstraatsje in knibbel en om it ôf te meitsjen in knibbel yn ‘e wacht. It betsjut * trene om in goede kondysje foar de operaasje te krijen, dêrnei opknappe, revalidearje en op ‘e nij begjinne by it stjerke. It betsjut ek dat it skriuwen op in leger pitsje kaam te stean, want revalidearjen freget in protte fan de holle. Dat der dochs noch ien boekje útkaam, Yn de rimboe, is mei te tankjen oan âldste beppesizzer Thijs, dy’t my op gleed holp by it twadde dieltsje fan Gers op it Dak.

    Dat bringt my daliks op it foarbije desennium, de jierren dat ik beppe waard. Thijs wie de earste en hy krige der yn de jierren dêrnei ien suske en trije nichtsjes by. Fiif beppesizzers krige ik en wat binne it (meastal) poppen. Oppasse diene wy allinnich út en troch, want dizze beppe hie it drok, mei wurk en mei skriuwen. Hoewol’t ik it op Piter Jelles nei it sin hie, naam ik dochs ûntslach om earder mei pinsjoen te gean. Net om achter geraniums te sitten mar om te dwaan wat ik it leafst doch: skriuwe en deroer fertelle. Mei om’t Marijke, myn suster, kaam te ferstjerren en ik oan har fernaam hie dat der safolle wie dat se meimeitsje wold hie, naam ik dat beslút. It libben kin sa dien wêze en en as der wat te kiezen falt, meitsje der dan fan watstó wolst. It gemis fan har kaam hurd oan, no bin ik noch de ienige fan it De Jongenêst. Sa skode ik op yn de generaasjes en waard ik in soarte fan stammem.

    Yn deselde tiid krige ik in Syryske pleechdochter Lilan en mei har mem as in Syrysk suske Rania. Ik skreau in boek oer Lilan en wy hâlde kontakt, ek no’t har âlden en broers hjir wenje. Wat in rykdom, dizze nije famylje!

    Der wiene noch twa redens om my op it skriuwen te stoarten, ik mocht in pear jier Skoalskriuwer wêze en ik wûn twa kear de Simke Kloostermanpriis. Soks stimulearret behoarlik! Mar de lea lei wer geregeld dwers, ik moast yn 2018 ta myn grutte fertriet ôfskie nimme fan de Skoalskriuwer. Ik die it sa graach en de bern en de skoallen wiene entûsjast! Ik wie werom by myn woartels, it ûnderwiis!

    No laket in nij desennium my ta. Ik hoopje dat ik no einlings it boek doar te skriuwen dat my al rom fyftjjin jier pleaget, it boek dêr’t ik o sa foar op de teannen stean moat. As ik it no net doch, wurdt it him net mear. It ôfrûne jier ha ik in boek skreaun dat ik net ferwachte hie fan mysels om de foarm (mar miskien fynt de lêzer it neat, dat moat ik noch ôwachtsje), dus wêrom dat oare net? As it mislearret, ha ik it yn alle gefallen besocht!

    De lêste dagen fan it jier sitte wy op in rêstich plakje dêr’t wy de fjoerwurkknallen allinnich fan hiel fier hearre. Luca is sa bang foar it geknal, en hjir hat er it o sa nei it sin. As de baas him útlit, rûkt er mûzen en mollen en as er dan werom komt, ha wy der de hiele dei gjin hûn oan. En hjir, yn dizze rêst, bin ik krekt wer oan in boek begûn. Net DAT boek, mar der kaam in opdracht tusken mei in deadline. En wa’t my ken, wit dat ik gek op deadlines bin!

    Foar jimme fêst in noflik útein en de bêste winsken foar 2020!

    Hanneke de Jong
  • Nije Sweltsjes fleane út!

    18 november 2019

    Nije Sweltsjes fleane út yn ‘e hjerst!

    Der soe in nije rige Sweltsjes ferskine en ik mocht ek wer ien ôfleverje. De deadline wie 1 april en dat wie gjin mop. It waard noch minder in mop doe’t 1 april tichterby kaam en yn myn holle gjin inkeld idee opkaam. In holle dy’t krekt altyd fol ideeën siet! De reden wie my wol bekend: ik hie ein jannewaris wer in nije heup krigen en it revalidearjen en opknappen frege alle tiid en enerzjy. En sa te fernimmen ek myn gedachten. Dêr hat in útjouwer lykwols neat oan en ik ek net, dus moast ik der wat op betinke.

    Aldste soan belle oft de húshâlding del komme koe om in bakje kofje. Fansels, altyd wolkom en soe Thijs, âldste beppesizzer, miskien beppe helpe wolle? Dat woe Thijs wol en doe’t se by ús wiene lei ik it probleem út: in nij sweltsje, leafst in ferfolch op Gers op it dak en in folslein lege holle.

    ‘Mei ik deroer netinke, beppe?’

    ‘Ja, fansels. Miskien kinst belje ast wat witst.’

    Tiisdeis belle er. ‘Beppe, dat gers op it dak, dat witte wy wol. Mar as der no ris in jonkje op besite komt dat mei Eef giet te boartsjen yn it park of de bosk nêst harren hiem. Dat jonkje hyt…’

    ‘Ho mar, ik wit it al!’

    Ik moast gewoan wat fierder sjen as it dak; fjirtjin dagen letter wie it klear. Tankewol Thijs!

    Ferline wike wie it safier dat de twadde rige Sweltsjes útfleach. Op basisskoalle De Wielen yn Ljouwert kamen skriuwers, tekenaressen en útjouwer byinoar foar de presintaasje. Groep 4 en 5 en sterkste man fan Fryslân Wout Zijlstra wiene te gast. Eins wiene wy fansels allegearre te gast, mar oaninoarprater en skriuwer Jelle Bangma naam it heft al gau yn hannen.

    De iene skriuwer fertelde wat oer har/syn boek en lies in eintsje foar, de oare skriuwer fertelde oer de gearwurking mei de yllustrator en fansels kamen de tekenaressen sels ek oan it wurd. De pakesizzer fan Jelle, dy’t dêr op skoalle siet, lies in eintsje foar út it boek fan syn pake: Wouter wol de sterkste wêze. De sterkste man fan Fryslân liet sjen wa’t echt de sterkste wie. Hy goaide mei gemak in juf yn ’e loft!

    De bern fan skoalle harken mei sân pear earen en alle skriuwers hoopje dat se de boeken ek mei sân pear eagen lêze sille. It wie moai om te dwaan. No wol ik fuort wer mei in folgjend boek te set, foardat der noch in nij helpstik (2 heupen en 1/2 knibbel ha ik al) yn setten wurde moat. Want ja, der moat (hooplik ta beslút) noch in hiele knibbel yn, mar dat komt as ik wer folslein opknapt bin. Earst in protte oefenje, trene en skriuwe. Ideeën binne der wer genôch. Wat presys? Dat sis ik pas as it folgjende boek tusken de kaften en op dizze side stiet.

    De fleurige yllustraasjes binne, lykas by Gers op it dak, fan Linda de Haan. Moai no?

     

     

    Hanneke de Jong
  • Simmerplannen

    27 juni 2019

    Simmerplannen

    De orthopeed belle my. Hy hearde grif allegear drokte op ‘e achtergrûn en frege: ’Schikt het wel?’

    ‘Ja hoor,’ sei ik, ‘even een rustig plekje zoeken. Ik zit op een verjaardagsfeestje, onze kleinzoon wordt negen.’ Ik bin altyd fan de oerstallige ynformaasje, altyd oan it útlizzen. Juf.

    Hy fertelde dat ik oan in nije knibbel ta bin, in heale, want de oare helt is noch goed. Boppedat is it minder belestend as in hiele. Ik frege my ôf oft ik dan oare jier net foar de twadde helt hoegde te kommen, mar hy sei der fuort by as blike soe dat de oare kant ek min is, der in hielen yn komt. ‘Ik denk dat het augustus/september wordt.’

    Ik hie gjin plannen foar dizze simmer, útsein skriuwen dan, noflik yn it sjalet yn Gaasterlân; ik woe wer mei in jeugdboek oan ‘e slach. It begjin dizze simmer goed delsette, sadat ik it kommende winter miskien yn ien kear ôfskriuwe koe.

    Fuort plannen, want ik ha fan de lêste heup, dy’t ik ein jannewaris krige, leard dat yn de ‘herstelfase’ alle enerzjy yn de lea sitten giet. 

    Fan kwalen dy’t ‘net oantoanber’ binne en dêr’t dus ek neat oan te dwaan is, bin ik oergien op it echte wurk: oantoanber en reparabel. En sa feroarje ik stadichoan yn in bionyske frou. Want de oare knibbel is ek net bepaald sûnder pine. 

    Hawar, ik kin foarlopich foarút, hoech my net te ferfelen en hoopje dat ik yn alle gefallen it berneboek dat ik tusken de ûndersiken troch besykje te skriuwen, ôf krije kin. 

    En takomme wike sil ik nei Lilan ta, byprate mei har en de oaren fan de húshâlding. Dêr ha ik sin oan!

    Hanneke de Jong