Schrijflap

Blogberichten

  • Een andere tijd / in oare tiid

    Een andere tijd / in oare tiid

    Op mijn website schrijf ik af en toe stukjes: over boeken die verschijnen, over ziekenhuizen als ik daar mag ‘logeren’ – de laatste keer is bijna een jaar geleden toen ik in het Martiniziekenhuis lag met Covid. Ik schreef over van alles maar zelden, misschien nooit schreef ik over degene die mogelijk maakte dat ik bleef schrijven ondanks alles wat ik meemaakte aan operaties, revalidatie en ten slotte aan long Covid: mijn echtgenoot Johan. Hij remde me af als ik te snel wilde, hij moedigde me aan als ik het niet meer zag zitten, hij bracht me naar waar dan ook om een cursus te kunnen geven, een collega te bezoeken of een lezing te geven, hij was mijn eerste lezer, hij was mijn stille kracht.

     



    Hij was… want onverwacht overleed hij toen hij bezig was met de laatste klusjes aan mijn schrijfchalet voor de winter. De sleutel zat al in het slot, het gas was afgesloten en het enige wat hij nog moest doen was het wc-raampje sluiten. Daar is hij gevonden door de plaatselijke politieagent toen ik rond ging bellen omdat hij niet thuiskwam. Helemaal alleen was hij niet, Luca zat naast hem. Het hart dat in januari al een opdonder had gehad, was er nu helemaal mee gestopt.

    Het werd een rare week waarin de kinderen, de kleinkinderen en ik, gesteund door familie, buren, vrienden, collega’s een mooi afscheid voor Johan maakten, op zo’n manier dat we nog even het gevoel hadden dat hij heel dicht bij ons was, ook al wisten we beter. Hij was opgebaard in Goutum, waar de kamers namen hebben. Zijn kamer heette Greide en wat kon er toepasselijker zijn. De dichtregels bovenaan de rouwkaart, uit ‘Heit’ van Tiny Mulder, refereerden eraan:

    “it wetter skittere
    de greide wiuwde
    doe’t heit troch ’t lânskip ried
    en it foargoed ferliet”

    Tiny Mulder


    Eigenlijk was het vanzelfsprekend dat de mensen bij het afscheid werden verwelkomd door weidevogels alsof het een vroege lenteochtend was. De kinderen, de kleinkinderen, een zus van Johan vertelden over hun heit, skoanheit, pake en broer afgewisseld met een gedicht, muziek en foto’s die illustreerden wie hij was en wat hij voor hen had betekend. Het was een warm en persoonlijk afscheid van een man die er niet van hield om in het middelpunt te staan maar liever anderen in de schijnwerpers zette. Daar kon hij intens van genieten.

    Ik wilde het zelf afsluiten om allen te bedanken die er deze dagen voor ons waren. Omdat ook op de social media velen met ons meeleefden en lieve woorden schreven, en geloof me, kaarten en lieve teksten helpen zo, dat dit dankwoord ook voor hen is bedoeld.

    Bêste freonen, kunde, famylje, leave bern en bernsbern,
    Sa skokt as wy wiene troch it ûnferwachts ferstjerren fan Johan, sa oandien wiene wy daliks troch al it meilibjen dat wy ûnderfûnen. Dat meilibjen fernimme wy no wer. It makket ús dúdlik, ek troch alle kaarten en leave wurden, dat Johan troch gewoane oandacht foar minsken, in praatsje, in hân opstekke, yngripe as yn syn eagen wat net gie sa’t it moast, belje mei de gemeente as der in lampe net brânde of mei Omrin as it âld papier net ophelle wie, dat it wurdearre is. Datselde omtinken hie er foar ús bern en bernsbern en ek dat seach ik de ôfrûne dagen werom. Hoe’t elk fan harren roude op syn of har eigen wize, hoe’t de oaren dat inoar gunden. Hoe’t de bernsbern mei harren fiven fol konsintraasje en earnst syn kiste moai fersierden en by it ôfskied sa harren bêst dogge om te lústerjen en te sjen nei alles dat oaren fertelle oer pake. Jim pake dy’t jim allegear mear as ien kear op ‘e knibbel hie om foar te lêzen. Jim sille him misse en jim heiten, memmen, mama en papa ek.
    Ik sil him misse om’t er myn anker wie en ik syn hobby, ik sil no en dan flink út de bocht fleane as ik dat anker mis. Ik fernim no al dat ik faker rikke moat, yn it hok lizze in protte dingen op syn hichte. Mar de bern, de bernsbern en ik hoopje dat jim ús de kommende tiid ek stypje en helpe wolle as der wat te heech leit of te swier foar ús is.




    Hanneke de Jong
  • Wat het hele dorp wist, besproken

    “Wat het hele dorp wist” besproken

     

    Op 7 mei stond de eerste recensie van “Wat het hele dorp wist” in het Friesch Dagblad. Na het lezen van de bespreking van Toin Duijx in de digitale versie wilde ik de krant ook echt lezen en vasthouden. Fijn dat de supermarkt op zondag open was en nog een exemplaar had. Wat was ik blij met dit stuk!
    Na het opnieuw lezen van de eerste recensie deed ik, al bladerend door het Friesch Dagblad, nog een ontdekking. Mijn boek werd ook genoemd op de bladzijde met boekentips, die week van Boekhandel Burgum. “Wat is de verrassende binnenkomer? Welk verhaal komt ontzettend binnen en welke nieuwe schrijfbelofte dient zich aan? Maandelijks tipt een Friese boekhandelaar actuele titels die opvallen in de grote stroom aan boeken die verschijnen.

    Anneke de Jager tipt drie indrukwekkende verhalen van een Noor, een Deense en een Friezin.”

    Mijn mond viel open, om zo genoemd te worden in een internationaal gezelschap! Ondanks het kritiekpuntje, de omslag, nota bene het eerste wat je ziet, viel het boek toch op. Ik mag wel zeggen dat ik die achtste mei ontzettend blij was.

    Een week later ontdekte ik op internet nog een prima boekbespreking.  Zie https://bazarow.com/recensie/wat-het-hele-dorp-wist/

    Op Boekenbijlage.nl schreef Janneke van der Veer een zeer uitgebreide recensie: https://www.boekenbijlage.nl/het-zwijgen-van-een-joods-oorlogskind/

    Collega Kate Schlingemann schreef op Lekker Lezen het volgende: https://lekkerlezen.nu/wat-het-hele-dorp-wist

    Ook website TracesofWar.nl besprak het boek. https://zpr.io/mEYfb7KGpTNy

    Een goed begin van mijn nieuwe boek dat in Nederland en België bij iedere boekhandel te koop is.

    Hanneke de Jong
  • Hoezo: jongeren lezen niet?

    Hoezo: jongeren lezen niet?

    Bijna dertien is hij en op het verjaardagsfeestje van zijn vierjarig nichtje heeft hij geen afleiding mee. ‘Misschien is dit iets voor je,’ zegt de moeder van de jarige die niet geheel toevallig mijn dochter is en mijn nieuwe boek “Wat het hele dorp wist” in de kast heeft staan. Ze geeft hem het boek en hij installeert zich buiten in de zon.
    Terwijl het feestje steeds vrolijker en luidruchtiger wordt, met gillende kleuters en kletsende volwassenen, hoort de jonge lezer niets. Hij leest. Onbereikbaar.
    Als de visite vertrekt heeft hij het boek nog niet uit. “Neem je het mee, als we op vakantie gaan?” vraagt hij mijn dochter.

     

    Hanneke de Jong
  • Het is er!

    Het is er!

    Het is altijd een fijn moment in een schrijversleven als het doosje met boeken dat je uitgever je toestuurt is gearriveerd. Soms krijg je het tijdens een presentatie, soms zit zo’n bijeenkomst er om verschillende redenen niet in. Wel was er vanmiddag een eerste exemplaar, uitgereikt door de post, die niet wist hoe belangrijk die ene bubbeltjesenvelop was. Voor mijn campingburen die me de vorige zomer toen ik aan dit boek werkte vaak aanhoorden en ook nog wat terugzeiden! Dat is belangrijk, want hoe heerlijk zo’n campingleven is, er moet iets op papier komen en alleen in zo’n chalet is soms best alleen.

    Met die eerste boeken ben je altijd blij. Mijn doosje gaat naar de kinderen of kleinkinderen, naar mensen die me op de een of andere wijze hebben geholpen (een speciaal woord van dank voor Kate die me door de diepste dalen sleurde en waardevolle tips gaf) of waarvan ik vind dat ze het boek verdienen. De steun die ik kreeg kon ik de afgelopen tijd goed gebruiken! Dank je wel daarvoor!

    Het doosje staat voor me en de eerste exemplaren zijn al onderweg, het eerste exemplaar ligt bij de nieuwe bezitters. Ik hoop dat het goed wordt ontvangen en veel wordt gelezen. Veel plezier!

    Ditmaal maakte ik een lesbrief bij het boek die te gebruiken is op het VO vanaf 14/15 jaar. Welke vragen of opdrachten je kunt (laten) maken is aan de docent of de leerling. Je kunt de lesbrief uitprinten.

    Lesbrief bekijken

    Hanneke de Jong
  • Naar de drukker

    Naar de drukker

     

    Er is weer een boek van me in aantocht, het ligt nu bij de drukker. Vanaf 8 april in de boekhandel.

    Lion woont in Israël. Voor zijn zestiende verjaardag mag hij met zijn moeder en opa op vakantie naar Nederland. Daar groeide opa op in Friesland. Lion heeft vaak gevraagd naar opa’s leven toen, maar antwoord kreeg hij nooit. Opa’s geschiedenis heeft iets te maken met de Tweede Wereldoorlog. Hij was toen een peuter, dus hoe zit dat precies?

    Misschien kan hij dat vertellen als hij terug is in zijn oude dorp? Maar als Lion ziet hoe moeilijk opa het heeft met dat verleden, vraagt hij zich af of deze reis wel zo’n goed idee was.

    Hanneke de Jong