Van oude dingen die voorbijgaan: 2025
Wat ik de laatste weken het meeste uit het oude huis miste was mijn doos met kerstspullen: de oude glazen ballen, sommige met de kaarsvlekken er nog op omdat ze van die eerste jaren waren, toen de kinderen nog klein waren en we een echte boom met echte kaarsjes hadden. Bij andere kinderen stond de boom de hele dag te branden, bij ons maar drie keer: op kerstavond en de beide kerstdagen. Onze jongetjes (toen 3 en 5) zaten dan stil te kijken, hun ogen tot spleetjes geknepen omdat het zo mooi straalde tussen de wimpers door. Bovendien was het spannend, echt vuur, daar moest je voorzichtig mee zijn en daarom stond er een emmer water onder met een spons. Als er iets vlam zou vatten wist heit wel wat hij moest doen!
Er zaten zilveren dennenappels in die doos, een huisje van zilver en felle kleuren, een 50-jarige piek, ook van zilver met een indeukgat erin en weer diezelfde kleuren, en klokjes die echt konden tinkelen. De hele versiering was in zilver met hier en daar een felle toets. Zelfs de kaarsenknijpertjes zaten nog in de doos en ooit had er engelenhaar in gezeten. Ergens in de jaren na het overlijden van Johan was die doos 
zoekgeraakt. Dat vond ik vreselijk omdat het meer was dan een doos met spullen. Vorig jaar had ik voor het eerst een armetierig nepboompje staan, op internet leek het beter dan het was. Teruggsturen was geen optie omdat ik hem een jaar eerder had gekocht, niet wetende dat er een paar maanden later een kleine, felle, rode tornado door het huis rende. Iedereen raadde me af om een boom op te zetten in dezelfde kamer waar Foekje huishield. Vandaar dat het vorig jaar allemaal wat sneu uitviel. Ik was te moe om het op te merken na de verhuizing, ik vond het al heel wat dat er een boom stond. Het jaar ervoor waren Action-nepballen aangeschaft, ze glommen en dat was al wat.
Dit jaar deed ik het anders. In november zocht ik een boom uit die op het plaatje mooi oogde. Ik vroeg Margryt of ze wilde kijken of hij er in het echt net zo uit zag. Dat was het geval. Margryt zette de boom op het tafeltje en vleide er een boomrokje omheen. Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ze vertelde dat die dingen echt zo heten! Vroeger gebruikte je een oud laken waar je van alles op speldde of evt. gebruikte je er crêpepapier voor, nu, aangepast aan deze tijd, een lekker wollig boomrokje. Vriendin Mariana vouwde de takjes uit zodat het een echte boom werd, meteen met de lichtjes erin. Op internet zocht ik ballen, ballen die me in de verte deden denken aan de ballen van vroeger. Zilver met af en toe een kleur. En ach, ook een basisdoos met zilver in verschillende formaten. Alles tezamen te veel maar dan kan er ook eens een vallen.
Even onder het boomrokje kijken. Warm!
Vorig jaar had ik van Lykele een flikker-rendier gekregen – de lampjes in zijn gewei flikkeren, daar moet je
niet te lang naar kijken – maar alles om mem op te vrolijken. Dat lukte en nu houd ik van hem en gaat hij nooit meer weg! En kijk, zo is een nieuwe kerstdoos geboren, met weer nieuwe verhalen. Net zoals ik mezelf dit jaar opnieuw heb moeten uitvinden, met waar ik nog wél plezier aan beleef en wat ik nog wél kan. Alles gaat wat trager, daar zal ik niet uniek in zijn. Al heb ik een hevig gebrek aan energie daar staat tegenover dat ik tijd genoeg heb. Ik zou zelfs tijd genoeg hebben om kaarten te gaan schrijven als het lijf niet anders had beslist. Ik sluit het jaar niet af met een hekje maar met een luchtweginfectie. Daarom dit stukje met wensen, alleen de beste natuurlijk, en gezelligheid en gezondheid en de souplesse om te gaan met de grillen van het lot, de natuur, de baas of het lijf. Doorstrepen wat niet gewenst is.
En wie weet tot in 2026!
Noflike krystdagen
en in
Lokkich Nijjier!
