Schrijflap

Blogberichten

  • De laatste maand met een vaste baan

    jagerfoto-89

     

    Week 1

    Twintig was ik en net geslaagd voor de pedagogische akademie. Mijn eerste baan vond ik in Beusichem, een snoezig dorpje in de Betuwe. Ik voelde me als de hoofdpersoon van De Toverlantaarn van Clare Lennart. Het kon niet misgaan in zo’n romantische omgeving. Ik kwam te wonen in een bejaardenhuisje en werkte op de Willem Alexanderschool, de enige school in het dorp. Destijds had de school twee locaties: een oud deel met onderbouw en het nieuwe gebouw aan de andere kant van het dorp. De juffen bevolkten het oude deel, de meesters het nieuwe. Het lesgeven vond ik prachtig maar het contact met de collega’s viel me tegen. Kleuterjuf Elly vormde de positieve uitzondering. Weg romantiek.

    De reden van mijn keuze was het feit dat het dorp vlakbij Utrecht lag en daar wilde ik zijn, op de Akademie voor expressie door Woord en Gebaar. Ik volgde er een oriëntatiecursus, genoot van de opdrachten maar voelde me er niet op mijn plaats. Te nuchter, te Fries, te dorps. Mooi hoor, die expressie, maar dan liever als hobby.

    Ik solliciteerde na ruim een halfjaar en het was meteen raak. De volgende zomervakantie verruilde ik de Betuwe voor Grou, in het midden van Fryslân, en een geweldige tijd brak aan op de Hjerre Gjerristsskoalle. Fijne collega’s, die de twee nieuwe jufjes – twee juffen De Jong – o zo plaagden, maar altijd in een prettige sfeer. Toneel nam weer een grote plaats in mijn leven in met St. Pitersprookjes en een openluchtspel. Ik leerde tweetalig lesgeven, veel mensen kennen, ik ontdekte dat ik muziek voor de liedjes van het St. Pitersprookje kon schrijven en, nadat ik was bevallen van de oudste zoon en mijn baan had opgezegd, dat ik zelfs een sprookje kon schrijven. Het waren geweldige jaren waarvan ik niets had willen missen. Zeven jaar ervaring in het lager onderwijs rijker. Op de foto een klas vol Grouster lieverdjes.

    Hanneke de Jong
  • Mijn kleine Maya-kalender

    maya-kalender
    Eind december 2012 zou de wereld drastische veranderingen ondergaan, aldus de Maya-kalender. Sommigen zouden overleven, anderen niet. Maar alles bleef zoals het was.
    In november vorig jaar voorzag ik mijn eigen kleine Maya-kalender met veel beginnen en als gevolg daarvan de nodige afsluitingen of eindes. Voor me lag een jaar waarin ik zou beginnen als Schoolschrijver, waarin ik met vroegpensioen zou gaan en dus afscheid zou nemen van mijn werk om me volledig te richten op schrijven.
    Toen al wist ik dat mijn zus erg ziek was; ze had kanker en het ging hard slechter met haar. Terwijl mij een spannende, nieuwe tijd wachtte, was haar eindpunt bekend.
    Dinsdag 3 februari was mijn eerste lesdag in Twijzelerheide als Schoolschrijver. Een intensieve dag vol nieuwe indrukken. De kinderen hadden veel vragen, waren nieuwsgierig en enthousiast. Geweldig om te doen. Na afloop bleef ik niet om nog even na te praten met de leerkrachten, zoals afgesproken. Ik voelde een grote drang meteen naar huis te gaan. Eenmaal buiten ging de telefoon: mijn zwager. Mijn zus was tijdens mijn laatste lesuur overleden.
    Ik realiseerde me toen ik naar Heerenveen reed, om definitief afscheid van haar te nemen, dat ik de enige overgeblevene van ons vroegere gezin was. Het voelde onwerkelijk.
    Afgelopen dinsdag is mijn zus begraven. Ik mocht ook wat zeggen en had een tekst voorbereid over familiebanden. Meestal binden ze, maar ze kunnen, ook of misschien juist in liefhebbende gezinnen, knellen. Als afsluiting las ik het gedicht voor dat Erna Sassen, collega-schoolschrijver, in haar roman Kom NIET dichterbij had geschreven. Toepasselijk, een beetje schrijnend en prachtig.
    Vandaag besprak ik mijn aanstaande afscheid van mijn werk. En met dit stukje open ik officieel mijn vernieuwde website. Hier is ruimte voor stukjes over alles wat ik meemaak. De ene keer in het Nederlands en andere keren in mijn memmetaal. Ik houd jullie hier op de hoogte!

    Hanneke de Jong
  • Interview LC

    Hanneke LC 251014-3-2

    Op zaterdag 26 oktober 2014 stond er een interview met mij in de Leeuwarder Courant. Over ADHD en mijn nieuwe boek ‘Dertien dagen om een spetterend feest te organiseren’. Wil je het lezen? Klik dan hier.

    Hanneke de Jong