De winter was lang

Soms heb ik een liedje in mijn hoofd dat er niet meer uit wil. In februari zong Willeke Alberti dagenlang tussen mijn oren:

De winter was laaaang, zonder jouw liefdeeeee,
De winter was koooouuud zonder jouw laaaaach!
Al sinds die herfst ben jij, weg van mij, zo veeer hier vandaaaan

En daarna ging het over in lalalalaaaa met veel Johan in gedachten. Al zou hij hier in mijn appartementje totaal niet passen.

Die stille wintermaanden waren niet mijn beste momenten. Een groot deel van december en januari was ik ziek, van  luchtweginfectie naar longontsteking, van kuur naar kuur tot de vierde kuur ten slotte deed wat hij moest doen. Door dat ziek zijn was ik zowel met de kerstdagen als met oud en nieuw en ook nog met pasen alleen, omdat ik geen bezoek kon verdragen, laat staan zelf ergens naar toe gaan. Voor een groot deel lag ik in bed en daar had ik vrede mee. Ik kan me meestal wel vermaken met de iPad, Duolingo, een boek of Netflix, hoewel ik toen meestal sliep.

Toen ik eenmaal was opgeknapt ging het lopen steeds moeilijker; er was geen schoen of slof die me nog paste door een hallux valgus en dus liep ik grotendeels op kousenvoeten en soms op blote voeten. Het wachten was/is op aangepaste orthopedische schoenen die aangemeten worden. Kleine kwaaltjes als ijzertekort en een gaatje in mijn tong maakten het leven ook niet echt leuker maar ten slotte kon ik in maart eindelijk naar de revalidatie; daar had ik bijna een jaar op gewacht. Na een gesprek van een uur was de conclusie van de arts dat ik er niet voor in aanmerking kwam. Het was beter dat ik zelf een en ander regelde, want het was voor mij te ver, dan zou ik al doodmoe zijn als ik nog moest beginnen, maar voornamelijk lag het aan het feit dat ik te ingewikkeld bleek met mijn combinatie van aandoeningen. Het was een klap in mijn gezicht omdat ik hier al mijn hoop op had gevestigd.

De volgende dag, toen ik was uitgehuild, bedacht ik wat mijn wensenlijstje was geweest voor de revalidatie: ik wilde weer naar buiten, meer zelf kunnen doen zoals de boodschappen om de hoek, ik wilde beter tegen prikkels en mensen kunnen, eventueel wilde ik leren accepteren dat dit het was, maar vooral wilde ik zo graag weer kunnen schrijven. Er kwam/komt niks meer uit mijn handen. Als ik ergens blij van word dan is het wel van schrijven maar als ik achter de computer zit klap ik dicht. Het maakt niet uit welk verhaal of boek in wording ik open, er komt niets. Ik kan nog zo lezen waar ik ooit aan begon, maar er komt niks nieuws. Het ligt gewoon aan het vreugdeloze hoofd dat geen prettige prikkels van buiten meer krijgt.

Ik dacht aan de ergotherapeute met wie ik al eerder contact had gehad en die veel wist van long covid. We hadden een goed mailcontact met elkaar maar toen de afspraak met de revalidatie kwam vond ik het beter om daar maar op te wachten. Jammer, verspilde tijd! Ik mailde haar en ze reageerde snel, dat ze een wachtlijst had maar dat ze me er zo snel mogelijk tussen zou stoppen. Inmiddels is ze geweest en het klikte. Ik heb er vertrouwen in en we gaan aan de slag. Alles wat ik leer is meegenomen.

Het volgende op mijn lijstje was de aanschaf van een scootmobiel zodat ik zelf naar buiten zou kunnen gaan. Al was het maar om een stukje langs het kanaal te sukkelen, zodat ik wat vitamine D zou opdoen. Stiekem had ik gehoopt op een elektrische driewielerfiets waar ik bij de revalidatie had kunnen leren fietsen al wist ik dat dat hoog gegrepen was: fietsen kun je wel degelijk verleren, want je hebt met de fiets te maken, balans, en met verkeer en regels. Die combinatie levert veel prikkels op en dus leek me de aankoop van een scootmobiel met vier wielen realistischer. Ik vroeg zoon Lykele of hij me wilde helpen en toen was het zo klaar. De zondag erna reed ik, onder toezicht, mijn eerste rondje in de zon langs het kanaal. Het was zo heerlijk met zon en wind, met mensen en beesten en dat ikzelf mocht bepalen waarheen en hoe snel, of zeg maar langzaam ik ging. Genieten!

Tot slot las ik deze week een artikel om mijn schrijfsensoren weer aan te zetten. Ik las het en dacht: dat zou moeten kunnen werken. Ik heb een lijstje gemaakt hoe ik het kinderboek waarvan ik al een aardig beginnetje had gemaakt mee op zou kunnen zetten. Weer beginnen bij nul, het drastisch killen van twee zeer geliefde darlings die ik naar een evt. volgend boek heb doorverwezen en nu is het afwachten of mijn lijstje iets gaat opleveren.

Om het schrijven wat te oefenen schreef ik dit stukje, ook omdat ik al eens een berichtje kreeg hoe het met me was aangezien ik niks meer van me liet horen. Jullie zijn hierbij weer op de hoogte en zo sluit ik een lange, slechte winter af en hoop ik op een beter voorjaar; de bomen lopen uit, it grien rint oer de tûken!