Skriuwlab

Skriuwlab, it begjin

  • Utrikking Simke Kloostermanpriis 2016

    24 mei 2016

    Utrikking Simke Kloostermanpriis 2016

    DSC_0033

    Freed 20 maaie wie it safier: de útrikking fan de Simke Kloostermanpriis 2016. Wylst de gasten nei de Petrustsjerke yn Twizel giene, hiene wy noch even tiid yn it hûs fan Simke om yn de kunde te kommen mei ûo boargemaster Gerben Gerbrandy en deputearre Sietske Poepjes. It hie in drokke wike west mei oandacht yn de Fryske kranten, op woansdei yn it FD en op de deis fan de útrikking yn de LC. Moai skreaune stikken dêr’t ik in protte reaksjes op krige. Sa as: ‘Hat Hanneke in koaikerhûntsje? Dat sei ús mem. Wy hawwe ek ien!’

    Tsjin trijen setten wy ôf om efkes letter yn in moai folle tsjerke oan te kommen. Myn man en ik mochten plak nimme yn de hearebanken by de pommeranten. (oftewol de Bobo’s) De boargemaster ferwolkomme elk en iepene mei in stikje skiednis oer Simke Kloosterman. Dêrnei mochten Elske en Jitske foarlêze út ‘Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen’. De beide famkes kamen fan myn skoallen dêr’t ik dit jier as Skoalskriuwer bin. Se liezen prachtich en helder foar, gjin sprút benaud! Njonken harren, yn de hearebanken oan de oare kant, sieten klasgenoaten dy’t as echte sjoernalisten in ferslachje makken foar harren skoalkranten.

    Tusken twa muzykoptredens yn fan Ella and Her Man, mei swingende sang en gitaar/trompet, wie de feitlike priisútrikking. As earste lies foarsitter Sigrid Kingma it sjueryferslach foar. Se fertelde dat it in hiele put wurk west hie om in winner út te kiezen. Uteinlik wûn myn boek, al wie de sjuery net sa wiis mei it uterlik derfan. Deputearre Sietske Poepjes mocht, nei har speech, de priis útrikke en dat barde bepaald spetterjend! Se lange my, behalve in prachtich bosk blommen, in grutte soartemint tonne oer, moai ynpakt yn pompebledsjepapier. Doe’t se it deksel der ôfhelle, wie it as ûntplofte de boel: in konfettykanon! Ut de tonne kaam in grutte, feestlike ballonneballon sweevjen dêr’t, doe’t de ballon heger en heger gie, in moai fersierde sjek oan hinge! Fantastysk! As útsmiter krige ik in boekje, spesjaal foar my makke troch Baukje Scheppink. In keunstwurkje!

    De boargemaster woe Ella en Her Man wer sjonge litte, mar ik wie sa frij om mysels earst it wurd te jaan. Wy wiene sa bot yn ‘e stimming! Ik hie wakker op dit tankwurd omstind, mar harke dochs goed nei myn bern dy’t sein hiene: ‘Meitsje der mar gewoan in ADHD-speech fan, mem, dat past it bêste. By it boek en by mem.’ En sa wie it fansels. Doe’t ik útsprutsen wie, mocht de muzyk wer. Al hie de boargemaster noch in ferrassing: der waarden cupcakes omparte, sadat wy al harkjend lekker ite koene. De cupcakes wiene net allinnich lekker, se seagen der ek prachtich út, hielendal yn de styl fan it boek. De muzyk makke it feest kompleet.

    Boargemaster Gerbrandy wie dy middeis in betûfte oan-inoar-prater; oan ‘e ein fertelde hy dat de resepsje in eintsje fierderop wie, yn it hûs en de tún fan Simke Kloosterman. Dêr waard it noch wakker gesellich mei hapkes, út De Fryske Petiele fan Simke, en drankjes en waard ik bedoarn mei blommen, boeken en noch folle mear. It wie in bysûndere en superspetterjende priisútrikking!

    DSC_0007 DSC_0054DSC_0023 DSC_0025DSC_0042 DSC_0049DSC_0051 DSC_0060

    Hanneke de Jong
  • De Skoalskriuwer: foar De Leafste!

    14 april 2016

     

    De leafste 6

    Dit jier ha ik foar it earst twa skoallen dêr’t ik kom as Skoalskriuwer. Fan te foaren tocht ik dat ik de boel administratyf sjoen wol ris trochinoar helje koe, mar dat falt ta. Ik hie ek tocht dat ik miskien op de ferkearde dei op de oare skoalle oansetten komme soe. Al dy prakkesaasjes hearre ta de kategory apen en bearen. It is pittich, mar it hat seker foardielen om oan twa skoallen te stean.

    Der binne dagen dat it yn ien klasse net sa goed wol; ik sis miskien de ferkearde dingen, berik de bern net en der komt net út wat ik fan te foaren betocht hie. Dan binne der oare klassen dy’t de twifel oft ik it wol kin, fuortnimme. Om’t dêr ek reaksjes komme dy’t ik net foarsjoen hie, mar dy’t my ferrasse. De lessen dat ik it hiele oere genietsje en jubeljend thúskom. Dy’t meitsje dat ik lear hoe’t ik mei dy oare klasse better omgean kin.

    De groep dêr’t ik wat tsjinoan seach wie de kombinaasje 3/4. De bern yn groep 4 lêze al, yn groep 3 binne se it oan it learen. En hoe moast dat dan mei skriuwen? Neam it in útdaging. En o, wat ferrasten dizze bern my dizze wike!

    Ik wie sels ûnrêstich, fol fan it feit dat myn boek de Simke Kloostermanpriis wûn hie en ik dat net fertelle mocht. De lytsten fan de skoale begroetsje my alle kearen entûsjast en ha in protte te fertellen. Nei de earste lessen mei in protte foarlêzen, tekenjen en gedichten dellizze en opplakke fan al úttypte wurdsjes, wie it tiid om echt sels te skriuwen. De opdracht wie om in brief te skriuwen oan De leafste: heit en/of mem, broerke/suske, pake/beppe, in bist of in knuffel, it koe allegearre. Se giene daliks oan de slach, hoegden net lang nei te tinken oan wa’t se skriuwe soene. Oan in sike pake, oan de allerleafste juf, oan heiten, memmen, pakes, beppes, broerkes en suskes, alles kaam foarby. Se woene ek wol foarlêze, graach sels. Prachtich!

    Letter op ‘e moarn fernaam ik dat ik it Simke Kloostermannijs fertelle mocht. Ik liet myn webside sjen, mei it blochje. Spontaan applaus fan de bern! En de fraach wat dat no opsmiet, sa’n priis. It antwurd koe harren wol bekoare: der binne aardich wat bern dy’t no ek skriuwer wurde wolle. Dat wurdt konkurrinsje, kollega’s!

     

    De Leafste 1

    Hanneke de Jong
  • De Simke Kloostermanpriis 2016!

    13 april 2016

    books_27_trettjin_dagen

    Simke Kloostermanpriis 2016

    Boargemaster Gerbrandy fan Achtkarspelen belle foar de twadde kear. Ik wie net thús, myn man naam op. De boargemaster tocht dat er it myn man ek wol tafertrouwe koe. ‘Jo frou mei in spetterjend feest organisearje,’ wie it boadskip. ‘Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen is it winnende boek.’

    Ik hie it net ferwachte. ‘Echt?’ frege ik. ‘Echt wier?’

    It wie gjin grapke en stadichoan begriep ik it. Ik ha de Simke Kloostermanpriis wûn. Foar de twadde kear! Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen is it bêste Frysktalige berne/jeugdboek fan de ôfrûne trije jier! Ik waard bliid. En blider. En alderferskuorrendst bliid! Want dit boek betsjut in protte foar my. It boek dat oer in puberfamke giet dat net wit dat se ADHD hat. Har broerke blykt it wol te hawwen en dêr binne in protte problemen mei. Mei har net. Hoewol… der giet wol it ien en oar fout yn har libben.

    Dizze wike hearde ik oer in famke fan 15 dat folslein mei harsels yn de knoop siet. Mem wie der sa mei oan dat se fûn dat it bern mar nei in tuchthûs moast. Styfmem naam mei it famke de papieren troch foar in ADHD-ûndersyk, sa as Marike yn it boek dat docht mei Peter, har broerke. De heit hie Trettjin dagen (yn de Nederlânske fersy) al oantúgd foar it famke, as kado.

    Ik hâld net fan boeken mei in boadskip, mar se meie wol ergens oer gean. Dit boek giet ergens oer. En no hat it in priis. Ik bin bliid, foaral no’t ik it fertelle mei! De útrikking is op 20 maaie yn it tsjerkje fan Twizel.

    Simke_Kloosterman_as_jongfaam

    Hanneke de Jong
  • De Skoalskriuwer en oar nijs

    20 maart 2016

    De Skoalskriuwer en oar nijs

    Dichten in Mga

    Der barde in protte dizze wike. Ofrûne moandei krige ik nijs dêr’t ik my oer stilhâlde moast oant it yn de krante stie. Gelokkich wie dat sneon safier. Myn boek ‘Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen’ is nominearre foar de Simke Kloostermanpriis. De oare nominearren binne ‘Femke faalt’ fan Ate Grypstra, ‘In nije heit’ fan Thys Wadman en ‘Dy iene foto’, in ferhaleboek fan 10 skriuwers. Ik bin bliid mei dizze nominaasje al moatte wy noch even geduld dwaan. ADHD en geduld ferdrage inoar min!

    Mar fansels gie ik ek nei de skoallen yn Deinum en Minnertsgea te skoalskriuwen. Wy giene der op út. De bern mochten opskriuwe wat se seagen, fielden, roeken en hearden om dêr letter, werom yn de klasse, gedichten oer te meitsjen. It wie prachtich waar om nei bûten te gean. De bern ha in begjin makke mei dichtsjen en soene it yn de rin fan de wike ôfmeitsje. Ik bin benijd wat ik te sjen krij.

    Dizze wike ha ik mappen neisjoen om te lêzen wat der al skreaun is. Der sitte prachtige ferhalen by. In moai begjin wie: En daar stonden we dan, midden op de toendra. Geen mens te zien, hoogstens af en toe een eland. In begjin om fierder te lêzen!

    Is it in wûnder dat ik hjir nocht oan ha? 

    Dichten in Deinum 2 Dichten in Deinum 1 Dichten in Mga 2 Dichten in Mga 5

    Hanneke de Jong
  • De Skoalskriuwer: it giet oan!

    29 januari 2016

    De Skoalskriuwer: it giet oan!

    Deinum 1

    Dizze wike wie it safier, de start fan De Skoalskriuwer. Oeral yn it lân waarden se ferwolkomme, sa ek yn Fryslân. Foar my begûn it moandei de 25ste jannewaris. Ik waard om in oere as healwei alven ferwachte yn Deinum. Dêr soene de learlingen my fan de trein helje. Mar foardat it safier wie!

    De learkrachten fan Deinum hiene betocht dat ik wol yn in boekerok komme koe. Mei in hoed derby soe dat grif bysûnder feestlik wêze. Ik krige in grabbelrok mei, geskikt foar lytse pakjes en dêr koene sûnder mis boeken yn. Thús ha ik hiel wat boeken past, mar der wiene mar in pear lyts genôch. Dus mei toarnmeske en nulle oan de slach, in naaister ynhierd foar de hoed dy’t ooptúgd wurde moast mei in voile en in cape fan souder helle. Op de cape soene omslaggen fan myn boeken komme.

    Yn myn nije bedriuwsklean wachte ik op de trein nei Deinum. Foardat ik ynstappe koe, waaiden de earste omslachjes fan de cape. Myn man frege by de notaris oan de oare kant fan de dyk oft se lym hiene, mar nee. Wol nytsjes. Yn de trein wie in frommiske sa aardich om de omslachjes der mei oprôle stikkerkes wer op te plakken. Gelokkich waard ik net keard troch in kondukteur dy’t tocht dat ik miskien in bomboekerok oan hie, dus de reis, twa stations fierderop, gie flot.

    Yn Deinum stie in grut part fan de learlingen fan Twaspan my op te wachtsjen. Twa man fan Omrop Fryslân filmen it hiele feest. It soe yn Hjoed komme, mar it waard in filmke op de webside. Sjoch hjir.

    De learkrachten en bern setten my op in feestlike stoel mei in ljedder der ûnder en op dizze ‘draachstoel’ waard ik it doarp yntôge. Yn skoalle stiene de stuoltsjes foar alle bern al klear. Doe wie it tiid om te sjen wa’t no achter dy voile siet! Wol de echte Skoalskriuwer foar it ljocht komme. En ja! Ik krige de sjerp om fan De Schoolschrijver, dat gong wat bryk, want hy hong op de kop en sa wie ik de ienige dy’t goed lêze koe dat der Schoolschrijver op stie!

    Ik fertelde wat we dwaan soene de kommende wiken en lies it begjin fan in ferhaal foar dat ik oan it skriuwen bin. Alle bern harken mei sân pear earen en woene yn de klas daliks mei de priisfraach te set! As ik tocht hie dat de lytskes benaud wêze soene foar dy boeke-keninginne dan hie ik it mis; doe’t alles ôfrûn wie, stoarmen der in pear beukers op my ôf dy’t de earms om my en myn rok hinne sloegen.

    Woansdei de 27ste jannewaris krige ik al wer in waarm wolkom. Dit kear yn Minnertsgea op De Wizebeam. De fyts fan juf stie yn skoalle klear want bûten raasde en tjirge de wyn. Mei de fyts oan ‘e hân kuiere ik nei it kleuterlokaal, dêr’t de bern al klear sieten. Mei in fytsbelleliet fan de ûnderbou, in sels knutsele brievebus, in kollaazje, in sels betocht tegeltsje en in djipte-ynterview troch de learlingen fan groep 7 en 8 waard it in prachtich feest. Behalve learkrachten en bern wiene ek âlden oanwêzich. Moai sa, dy ha in belangrike rol!

    Nei it programma yn it kleuterlokaal ferhuzen we nei de hal, dêr’t memmen in prachtig hoekje foar my makke hiene. De wethâlder fan ûnderwiis knipte it lint troch om it smûke Skriuwershonk te iepenjen dat letter noch fierder oanklaaid waard mei de attributen dy’t de learlingen makke hiene. Foar de sjerp is der in kapstok delhong. Om’t it al moai lang duorre hie, giene de bern fan de ûnderbou werom nei harren lokaal, de midden- en boppeboubern kamen nei in oar lokaal dêr’t ik it ferhaal foarlies. En ek al wie it yntusken skoft, se woene daliks oan de slach mei de priisfraach.

    ‘Ik wit twa antwurden, Hanneke,’ sei in jonge út groep 8. ‘Hartstikke moai, mar ik wol graach ien antwurd ha! Miskien moatst der in nachtsje oer sliepe,’ sei ik. ‘In skriuwer moat soms ek sinnen fuortdwaan om’t in oare better is!’

    Wy binne los mei in dreech ûnderdiel fan it skriuwen: darlings kille. Dat kinne se net gau genôch leare!

    12647402_818218301634131_5895800282360242023_n

    Hanneke de Jong