Schrijflap

Blogberichten

  • De reis van mijn viool

    De reis van mijn viool

    viool als nieuw

    Ruim een jaar geleden kwam ik via twitter in contact met iemand die een viool zocht voor een meisje uit de Oekraïne. Ze was gevlucht met haar moeder en miste haar viool zo. Er volgden spannende weken waarin mijn oude viool werd opgeknapt en waarin we afspraken maakten. Zelfs de vpro was geïnteresseerd omdat ze een programma aan het maken waren over jong talent dat in onverwachte omstandigheden toch tot bloei kwam.

    Uiteindelijk ging het een paar dagen voor de afspraak waarin ik de viool aan het meisje zou overhandigen niet door. Ze moesten terug naar het eerste land van de EU waar ze binnengekomen waren en dat was niet Nederland. Het meisje, het was als een verrassing voor haar bedoeld, heeft niet geweten wat er hier allemaal werd bekokstoofd.

    Een paar weken geleden zag ik een raadselachtige tweet: Misschien @hanneke_dejong wel? Eén naam kende ik, die van mijn eerste contactpersoon destijds. Ik ging de andere namen langs tot ik een tweet zag waarin een viool werd gevraagd voor een vluchteling. Mijn hart maakte een huppeltje! Zou er toch een gegadigde komen voor mijn viool? Via twitter kreeg ik contact met een lerares aan een azc waar AMA’s (alleenstaande minderjarige azielzoekers) werden opgevangen. Bij de intake zag deze mevrouw dat zich een meisje meldde met een vioolsleutel in haar hals getatoueerd.  Ze vroeg het meisje ernaar en die vertelde dat ze viool speelde. Maar ja, die past niet in een rugzak.

    Waarom die voorkeur voor vluchtelingen, ik kan mijn viool toch ook gewoon verkopen? Ik kom uit een muzikaal gezin, mijn vader was een van de eerste onderwijzers die een Gehrelsdiploma had, hij gaf AMV-lessen en leidde koren; mijn moeder zong jaren bij het Toonkunstkoor in Heerenveen en mijn zus speelde piano. Ik speelde viool, jaren lang tot ik geen tijd meer had om het goed bij te houden en ten slotte niet  omdat ik hem niet meer goed vast kon houden, laat staan bespelen. Ik weet hoe bindend musiceren kan werken en hoe je je emoties erin kwijt kunt. Een paar jaar heb ik lesgegeven aan een ISK en dat vond ik fantastisch. Ik heb zelfs in mijn jeugdroman Sterke schouders een AMA bevriend laten worden met mijn hoofdpersoon. De AMA heette Liban en drumde zijn woede, hij had veel meegemaakt,  van zich af.

    Volgende week ga ik naar het midden van het land waar het meisje – ze is 17 en heet Lilan (zoiets bedenk je niet!) – in een azc woont. Ze weet dat we komen. De tranen sprongen in haar ogen toen ze hoorde dat ze een viool zou krijgen. Iedere keer als ze haar lerares en mijn contactpersoon tegenkomt, glundert ze. Ze krijgt een viool!

    Wie er meer over wil lezen kan kijken op mijn fb-pagina over de reis van mijn viool. https://www.facebook.com/De-reis-van-mijn-viool-189529188044926/timeline/?ref=aymt_homepage_panel

    Nog een weekje geduld, Lilan!

    Hanneke de Jong
  • Vakantie (2 en slot)

     

    Vakantie (2 en slot)

    SONY DSC

    De eerste vakantie buiten de schoolvakantie, ik had me erop verheugd. Aangekomen bij ons huisje in De Morvan zagen we dat het goed was. Rustig gelegen, een lap grond, vlakbij een meer, het had alles. Binnengekomen zagen we dat het een echt leeshuis was met fijne stoelen en een grote boekenkast. Alleen één ding klopte niet. Ik snoof. Verbrand hout. Er stond een grote houtkachel in de kamer. Ik dacht na. Niet te overgevoelig reageren, Hanneke. Het was warm dus de vorige huurders hadden hem vast niet aan gehad. Het zou wel wat meevallen. We verkenden het huisje, het had prima bedden en toch…

    We pakten uit en settelden ons, maar het vervelende gevoel bleef. De volgende dag begon ik te hoesten en iedere dag werd het erger. Na mailcontact met de eigenaar zoog schoonzus de kachel uit, nam de kamer af met nat en nam en passant het hele huis maar mee. Daar kon het niet aan liggen. Dinsdags begaf mijn stem het, de dag daarna haalden we hoestdrank bij de apotheker, die enigszins zorgelijk keek. Donderdags voelde ik scheermesjes in mijn keel die vrijdags scherper werden. Die avond kwamen we, nadat we ergens hadden gegeten, het huis binnen en ik zei: ‘Ik ruik het nog.’ Ik keek schoonzus aan. ‘Ik wil hier weg. De kachel kunnen we hier niet weghalen, maar mij wel. Ik ben gewoon ziek.’ Ze was het met me eens, het ging niet meer. Daar naar een dokter gaan had geen zin, de kachel en zijn kwalijke stoffen bleven en de rotzooi die ik ophoestte wees duidelijk op een ontsteking.

    De volgende dag om twaalf uur hadden we alles ingepakt en vertrokken. We reden in stilte – ik ben anders van de conversatie – en waren aan het einde van de dag een flink stuk voorbij Parijs. We  sliepen in een fijn hotel, waar de receptioniste honing voor me haalde voor in de thee. De lieverd!

    Zondags in de namiddag waren we weer thuis, d.w.z. ik was weer thuis, blij om man en hond te zien en vooral mijn bed! ’s Avonds, de pijn werd erger, de dokterswacht gebeld, die binnen een half uur op de stoep stond en tien minuten later vertrok met achterlating van een fikse anti-b kuur en prednison.

    Mijn vakantie zit erop. Eén voordeel heeft rijden over de Franse wegen buiten de schoolvakanties zeker: je schiet lekker op. Je hoeft nergens te wachten, niet voor eten noch voor toiletten. Des te eerder waren we thuis. De napret is begonnen.

    Hanneke de Jong
  • Jeugdpsychiater over Dertien dagen

    Jeugdpsychiater over Dertien dagen

    9200000030797630

    “Wellicht is de romanvorm effectiever en geschikter om vooroordelen over ADHD te bestrijden dan wetenschappelijk verantwoorde voorlichtingsboeken.  In elk geval is er in een roman meer ruimte om de nuance te zoeken, en om de dunne scheidingslijn tussen normaal en afwijkend gedrag te verkennen.”

    Hierboven een citaat uit de laatste bespreking die ik deze week ontving over mijn boek ‘Dertien dagen om een spetterend feest te organiseren’.  Het is geschreven door kinder- en jeugdpsychiater Philip L. Teepe. Hij was werkzaam in justitiële jeugdinrichting De Heuvelrug en inmiddels gepensioneerd. Hier is de volledige bespreking te lezen. Ik ben er blij mee omdat deze benadering vanuit een totaal andere hoek komt, de psychiatrie en de hulpverlening.

    Mijn boek ‘Dertien dagen om een spetterend feest te organiseren’ leverde verschillende reacties op. Zo verschenen er recensies, zowel voor de Friese als voor de Nederlandstalige versie, en een groot interview in de Leeuwarder Courant. Zie hier. De journaliste van de Leeuwarder Courant was na het lezen van het boek, ze zou er eigenlijk een recensie over schrijven, nieuwsgierig naar het verhaal van de schrijfster erachter. Ze besloot een recensie achterwege te laten maar het te vervangen door een interview. Dat gesprek leverde een verhaal op waar ik veel reacties op kreeg.

    Ook vanuit het onderwijs en hulpverlening kwam waardering voor het interview en voor het boek. Opvallend vond ik dat niemand me uitnodigde om er eens over te komen vertellen op scholen voor voortgezet onderwijs, gespreksgroepen voor lotgenoten of hulpverleners. Of aan jeugdigen en hun ouders die vaak met vragen rondlopen die het bespreken waard zijn. Dat zou ik graag doen en het is vlot geregeld via de SSS. Voor de Friese versie kun je via mijn website contact zoeken. En zeg nu zelf, past dit niet prachtig binnen het kinderboekenweekthema Raar maar waar? Hoewel ik ‘raar’ heel gewoon vind…

    Voor een recensie-exemplaar van het boek kun je contact opnemen met uitgeverij Xanten.

     

     

    Hanneke de Jong
  • Geen Sven, geen kinderboekenweek

    9065703713

    Geen Sven,

    geen kinderboekenweek

    Soms gaan dingen niet door. Komt een boek niet uit terwijl je het wel verwacht. Worden er lezertjes teleurgesteld, omdat het boek dat ze als manuscript lazen en prachtig vonden voorlopig het levenslicht niet zal zien. Soms is het een kwestie van verschil van inzicht over tekst of uiterlijk, soms een tekort aan financiën, soms een van de andere duizend redenen. De uitkomst is dezelfde: geen boek.

    In dit geval geen kinderboekenweek voor mij. Er waren ook nog geen aanvragen, dat scheelt. Wel had ik contact met het Planetarium, hier in Franeker. Want Eise Eisinga was de inspirator van de creatieve en innovatieve opa van Sven die zelf een raket bouwde. Een raket die reageerde op het bijzondere oor van zowel Scen als zijn opa.

    Ben je nieuwsgierig? Je zult nog even moeten wachten. Tot er een uitgever is die hier wat in ziet en wat mee wil doen. Want Sven en ik gaan door. Tot hij in de boekhandel ligt. De Friese versie is er nog wel, je kunt hem via mijn website bestellen.

    En collega kinderboekenschrijvers: veel plezier en succes deze kinderboekenweek. Het wordt vast een feest!

    Hanneke de Jong
  • Weer een stap: SSS

     

    H. DE JONG-2_resized_1

    De meeste schrijvers geven geregeld lezingen. Als je in het Fries lezingen geeft, verzorg je dat meestal zelf maar de Nederlandstalige schrijvers zijn vaak aangesloten bij de SSS. De letters staan voor Schrijvers, School en Samenleving. Zij organiseren al het regel- en coördinatiewerk voor Nederlandstalige auteurs en leggen contacten met belangstellende scholen, bibliotheken, leesclubs en noem maar op. De schrijver levert informatie aan en een foto, zodat men een keuze kan maken.

    In de jaren dat ik werkte en tegelijk boeken schreef, volgde ik – een tikje jaloers – de activiteiten van mijn collega’s. Meestal waren het jubelverhalen op facebook of twitter, een enkele keer een wanhoopskreet omdat het bezoek niet goed was voorbereid door de scholen, de leerkrachten zich nergens mee bemoeiden maar werk gingen nakijken, men de auteur in de pauzes aan zijn/haar lot overliet en andere zaken die het bezoek niet echt aangenaam maakten. Meestal was het feest. En o, wat wilde ik dat graag. Natuurlijk gaf ik af en toe wel eens een lezing, maar het was teveel in combinatie met werken.

    Sinds april staat de wereld voor me open. En sinds ik Schoolschrijver ben, geeft me dat extra vertrouwen dat ik natuurlijk, net als andere schrijvers, over mijn eigen boeken kan vertellen. Dus heb ik me in laten schrijven zodat scholen e.d. me kunnen boeken. In het voortgezet onderwijs kom ik graag vertellen over Dertien dagen om een spetterend feest te organiseren, over Marieke die niet weet, maar langzamerhand vermoedt, dat ze ADHD heeft. Humor met een scherp randje, want deze schrijfster weet waar ze het over heeft.

    En ik heb me aangemeld voor de Kinderboekenweek! Het thema is Raar maar waar, het boek waar ik het over wil hebben, komt in augustus/september uit. Friese lezers zullen de titel herkennen: Het oor van Sven, over een jongetje dat een bijzonder oor heeft. Hij beleeft, met zijn opa, dan ook een bijzonder avontuur. De inspiratie kwam onder andere van Eise Eisinga, niet gek als je in Franeker woont, die het planetarium in zijn eigen woonkamer bouwde. Als hij dat in zijn tijd kon, dan kan de opa van Sven toch zeker een raket bouwen?

    Op de site van de SSS kun je er meer over lezen.

    Hanneke de Jong