Schrijflap

Blogberichten

  • De Schoolschrijver, eerste lesweek

    De Schoolschrijver, eerste lesweek

    Het was de week van de regionale kranten en blaadjes. Wie in de omgeving van Minnertsga woonde, kon het niet zijn ontgaan dat De Wizebeam dit half jaar haar eigen Schoolschrijver heeft. Kijk hier en hier en zie hier:

    Stienzer

     

    Het was ook de week van de herinnering. En als ik het was vergeten, dan dacht Facebook er wel aan.

    Daar stond op 5 februari:

    pastedGraphic.png Vandaag 1 jaar geleden

    Bekijk je herinneringen

    pastedGraphic_1.png

    Hanneke de Jong

    5 februari 2015 ·

    Zoveel reacties, lief en meelevend, na het overlijden van mijn zus Marijke. Dank jullie allemaal, het sterkt me.

    pastedGraphic_2.png

    Ik was die dag in Minnertsga. We spraken over namen. Hun eigen namen. Een meisje uit groep drie zei: ‘Ik heet Marije. Ik ben genoemd naar mijn tante die 1 letter meer heeft.’ Ik slikte. En zei: ‘Dan heet je tante Marijke.’ Ja, knikte ze blij.

    Hanneke de Jong
  • De Schoolschrijver: it giet oan!

    De Schoolschrijver: it giet oan!

    Deinum 1

    Deze week was het zover: de start van De Schoolschrijver. Overal in het land werden ze verwelkomd en dus ook in Fryslân. Voor mij begon het maandag de 25ste januari. Om een uur of halfelf werd ik verwacht in Deinum. Daar zouden de leerlingen mij van de trein halen. Maar voordat het zover was!

    De leerkrachten van Deinum hadden bedacht dat ik wel in een boekenrok kon komen. Met een hoed erbij zou dat vast bijzonder feestelijk zijn. Ik kreeg een grabbelrok mee, geschikt voor kleine pakjes en daar pasten ongetwijfeld boeken in. Thuis heb ik heel wat boeken gepast, maar er waren maar een paar smal genoeg. Dus ging ik met een tornmesje en naald en draad aan de slag. Ik vroeg een naaister in de buurt om de hoed om te toveren tot iets met een voile en haalde een cape van de zolder. Daarop zouden covers, klein geprint, van mijn boeken opgeplakt worden.

    In mijn nieuwe bedrijfskledij wachtte ik op de trein naar Deinum, twee stations verderop. Voordat ik in kon stappen waaiden de eerste covers van de cape. Mijn man vroeg bij de notaris aan de overkant van de straat of ze toevallig lijm hadden maar ze hadden alleen nietjes. In de trein was een vrouw zo behulpzaam om de omslagen er met opgerolde stickertjes weer op te plakken. Verder werd ik onderweg niet tegengehouden door een conducteur die dacht dat ik misschien een bomboekenrok droeg. De reis, twee stations verderop, verliep vlot.

    De conducteur werd pas wakker in Deinum. Daar stond een groot deel van de leerlingen van Twaspan me op te wachten. Twee man van Omrop Fryslân filmden het hele gebeuren, zoals later, in een compilatie, was te zien op hun site. Zie hier.

    De leerkrachten en kinderen zetten me op een feestelijke stoel met een ladder eronder en in deze ‘draagstoel’ werd ik het dorp binnen gedragen. In school stonden de stoeltjes voor de kinderen al klaar. Toen iedereen zat, was het tijd om te zien of de echte schrijfster wel achter de voile zat. En ja, ik was het echt! Ik vertelde wat we gingen doen de komende weken en las het begin van een verhaal voor dat ik aan het schrijven ben. Alle kinderen luisterden ‘mei sân pear earen’ en wilden meteen aan het werk voor de prijsvraag die achter het verhaal verscholen zat.

    Als ik had gedacht dat de combinatie van boekenrok, cape en zwarte hoed angstaanjagend zou zijn, had ik het mis; toen alles was afgelopen stormden een paar kleuters op me af om mij en mijn rok te omarmen. Lief!

    Woensdag de 27ste januari kreeg ik alweer een warm welkom. Ditmaal in Minnertsga op De Wizebeam. De fiets van de juf stond klaar in school want buiten ging de wind hevig te keer. Met de fiets aan de hand wandelde ik naar het kleuterlokaal, waar de kinderen al klaar zaten. Met een fietsbellenlied van de onderbouw, een zelf geknutselde brievenbus, een collage, een zelfbedacht tegeltje en een diepte-interview door de leerlingen van groep 7 en 8 werd het een prachtig feest. Behalve leerkrachten en kinderen waren ook ouders aanwezig. Mooi zo, ze hebben een belangrijke rol!

    Na het programma in het kleuterlokaal verhuisden we naar de hal, waar moeders een prachtig hoekje voor me hadden gemaakt. De wethouder van Onderwijs knipte het lint door om het knusse Schrijvershonk te openen, dat later nog verder werd aangekleed met de attributen die de leerlingen hadden gemaakt. Omdat het al behoorlijk lang had geduurd, gingen de kinderen van de onderbouw terug naar hun lokaal, de midden- en bovenbouwkinderen kwamen naar een ander lokaal waar ik het verhaal voorlas. En ook al was het intussen pauze, ze wilden meteen aan de slag met de prijsvraag.

    ‘Ik weet twee antwoorden, Hanneke,’ zei een jongen uit groep 8. ‘Dat is prachtig, maar toch wil ik graag één antwoord hebben. Misschien moet je er eerst een nachtje over slapen,’ zei ik. ‘Een schrijver moet soms ook zinnen schrappen omdat een andere beter is.’

    We zijn los en begonnen meteen met een moeilijk onderdeel: darlings killen. Dat kunnen ze niet snel goeg leren.

    12647402_818218301634131_5895800282360242023_n

    Hanneke de Jong
  • 2015, het jaar in woorden

    2015, het jaar in woorden

    Fam. De Jong

    Op de laatste dag van dit bijzondere jaar kijk ik nog een keer terug. Het was een jaar van uitersten, van intens verdriet tot grote vreugde. Het verdriet gold mijn zus die in februari overleed. Toen had ik nog geen idee hoezeer me dat de rest van het  jaar bezig zou houden. Bij iedere gebeurtenis, mooi of verdrietig, miste ik haar.

    In 2015 nam ik afscheid van mijn werk, OSG Piter Jelles, waar ik eerst voor de klas stond en later op de afdeling communicatie werkte, kwam ik als Schoolschrijver terug voor de klas, kreeg ik een nieuw schrijfonderkomen in Gaasterland en maakte ik kennis met een Syrisch meisje dat mijn viool kreeg. Allemaal gebeurtenissen die indruk maakten. Vooral de overdracht van mijn viool aan Lilan van 16 die alleen door Europa reisde was onvergetelijk, warm en liefdevol; we hebben nog steeds contact.

    Er was meer. Zowel de vrouw van mijn neef, de zoon van mijn zus, als de vrouw van onze jongste zoon, bleken zwanger te zijn en dat kwam in beide gevallen als een verrassing. Eind oktober was het zover: beide echtgenotes bevielen 2 weken te vroeg, binnen een week. Het was een spannende tijd die uiteindelijk goed afliep. De wereld was een jongetje en een meisje rijker.

    Het maakte dat ik dit jaar veel bezig was met het fenomeen familie. Het gezin waaruit ik kwam, waarin ik kind was, bestond niet meer. De woordgrapjes, geschiedenisjes en anekdotes kon ik niet meer met een half woord delen. Dat overviel me totaal. Het zussengevoel, samen dingen delen, miste ik steeds meer, hoe verschillend we ook waren geweest.

    Op eerste kerstdag had onze dochter ons uitgenodigd om te komen eten. Het hele gezin: zoons, hun vrouwen en kinderen, was er, acht volwassenen en vier kleintjes tussen de 5 jaar en de 8 weken. De kleinkinderen speelden met elkaar, onze kinderen keken ernaar en allemaal genoten we ervan. De kleintjes gingen toen ze moe waren bij de verschillende ooms en tantes op schoot zitten. Ik voelde me rijk, het besef van, zoals je in het Fries zegt: een ‘omsittend laach’ maakte me blij. Op dat moment realiseerde ik me dat ik niet meer onderdeel ben van het gezin waarin ik kind was, maar van dit gezin waarin ik de moeder en grootmoeder ben. Opgeschoven in de tijd.

    Het jaar 2015 is bijna voorbij. Het was een emotioneel jaar, vaak niet makkelijk maar wel goed. Nu gaan we op naar 2016. Voor me ligt een nieuw seizoen als Schoolschrijver en ik kan eindelijk weer schrijven, dus laat maar komen! Ik wens een ieder een jaar waarin je de onbevreesdheid van het Syrische meisje mag ervaren, de warmte van familie en/of vrienden, de vreugde van werk dat je graag doet en ja, gezondheid is ook prettig. Tsjoch!

     

    Fam. Feenstra

    Hanneke de Jong
  • De reis van mijn viool DE DAG (2)

    De reis van mijn viool DE DAG (2)

    SONY DSC

    Na het stukje dat Lilan speelde, werd ze weer hevig verlegen. Al die aandacht! Gelukkig was er thee en koffie en verrukkelijke cake. En tijd om even met elkaar te praten. Met de medewerkers van het azc, met vrienden en vriendinnen van Lilan en met Lilan zelf. We zagen hoe belangrijk het mobieltje voor haar is. Via Youtube volgde ze de laatste jaren vioolles en nu is het haar contact met haar ouders en de verdere buitenwereld. Ze vertelde haar moeder laatst dat ze een viool zou krijgen en haar moeder moest huilen. Dat een volslagen onbekende vrouw een viool aan haar dochter schonk en daarvoor drie uur in de auto zat! Terwijl haar dochter er 29 dagen over had gedaan om naar Nederland te reizen. Alleen! Zonder contact te hebben met het thuisfront! ‘They trusted me,’ zei Lilan alsof het vanzelfsprekend is dat je als 17-jarige zo’n tocht onderneemt.

    Na koffie, thee en cake was het tijd voor fotoshoots. In wisselende samenstellingen met wisselende camera’s en mobieltjes bleven we glimlachen. De vreugde van het samenzijn met totaal onbekenden die elkaar vonden in muziek en in menszijn. We kregen bloemen, ook al vonden de medewerkers dat veel te weinig. En veel, heel veel dankbaarheid. Of we Lilans kamer wilden zien? Natuurlijk!

    Buiten regende het. We liepen van het schooltje naar het gebouw waar ze allemaal slapen en waar een deel van hun leven zich afspeelt. In de meidenafdeling, verboden voor jongens, is een woonkamer met keuken en slaapkamers. De kamer waar Lilan slaapt heeft 2 stapelbedden, kastjes en een tafel. Haar kamergenoten zijn twee meiden uit Eritrea die Christelijk zijn. Aan hun kant veel foto’s van familie en schilderijtjes van Jezus, aan de kant van Lilan nog niets. ‘Daar komen straks jouw foto’s,’ zei ik. ‘Want we sturen ze op, natuurlijk.’

    Ik zag de vioolkist op de tafel liggen en ineens realiseerde ik me dat het niet voor even is maar voor altijd. Een moment voor nog een knuffel, ook als aanloop naar het afscheid. We zijn er nauwelijks anderhalf uur geweest, maar wat een indrukken en emoties!

    De reis van mijn viool is nu de reis van Lilans viool. Over een aantal weken moet ze verder, naar een ander azc. De viool gaat mee, daar zorgt ze wel voor. Een meisje met een tattoo en een piercing, dat kan niet in Syrië. In Nederland gelukkig wel. Ze redt zich wel, Lilan. Als er weer nieuws is, horen jullie ervan.

    SONY DSC

    Hanneke de Jong
  • De reis van de viool DE DAG (deel 1)

    De reis van mijn viool DE Dag! (1)

    SONY DSC

     

    Donderdag 15 oktober was het zover, we gingen mijn viool naar het meisje brengen.  Inmiddels was het niet meer zomaar een meisje, het was Lilan uit Syrië, wist ik via de mailwisseling met haar docente. De dag begon goed met een mooi stuk in de Leeuwarder Courant over de reis van mijn viool. Alleen al de titel: Een viool en een warm hart! We kochten twee extra exemplaren, één voor Lilan en één voor de lerares waar ik steeds contact mee had.

    Vanuit Franeker naar het midden des lands rijden is best ver. D.w.z. voor ons, want door lichamelijke ongemakken rijden we nooit zo ver. Alles verliep voorspoedig en we arriveerden precies om 12 uur bij het azc. Bij de receptie meldden we ons en was het direct duidelijk dat we werden verwacht: ‘Aaaah, de mevrouw met de viool. Wat prachtig! Kom, dan wijzen we u de weg.’ Een meneer van de beveiliging wees hoe we moesten lopen.

    Bij de school aangekomen, of beter gezegd het schooltje, want het is maar klein, stapten we van een halletje meteen in het hart van het gebouwtje. Er stonden tafels in een vierkant waar je met een groep omheen kon zitten. Er zaten een paar jongens, ik denk van tussen de 15 en de 18, gezellig met twee mannen van de beveiliging te praten. Ze verwelkomden ons, ze wisten ook waar wij voor kwamen, dat zagen we wel, en een van hen haalde de lerares op. Van een andere kant kwam, heel verlegen, Lilan aangelopen met een vriendin.

    We maakten kennis, met de lerares, Bess, met Lilan, en haar vriendin, Johanna (op zijn Engels uitgesproken). We gaven handen, we knuffelden, ze was zo breekbaar dat ik bang was haar tere botjes te pletten en we keken elkaar aan. Zij zo jong en helemaal alleen hier gekomen, ik comfortabel in drie uurtjes naar haar gereden. Zij verwonderd dat iemand die moeite had genomen, wel drie uur rijden zei ze later, om een onbekend meisje haar viool te geven. Je kunt veel zeggen zonder woorden!

    De collega’s van Bess kwamen erbij en het werd gezellig chaotisch. Maar Lilans ogen lieten de vioolkist geen moment los en dus was het tijd om de viool te overhandigen. Ik maakte de kist open en haalde de doek eraf. Daar lag hij, de viool, waar alles om begonnen was. Ik nam hem op en gaf hem aan Lilan die even niet wist hoe het verder moest. ‘Kom, ik zal hem stemmen,’ zei lerares Bess, die ook viool speelt. Ze nam hem over, stemde – het klonk nog wat schril maar dat werd al snel beter toen de viool was gewend aan de temperatuur. Bess gaf hem weer aan Lilan en zei: ‘Toe maar, play!’ En schuchter, om alles wat haar nu overkwam en alle aandacht die ze kreeg, begon ze te spelen. Later vertelde ze dat ze zo zenuwachtig was dat ze bang was dat haar hart door haar shirtje zou bonken.

     

    SONY DSC

    Hanneke de Jong