Schrijflap

Blogberichten

  • Kinderboekenweek: voor altijd jong

    Kinderboekenweek: voor altijd jong

    voor-altijd-jong

    Vanavond is het kinderboekenbal, de opening van de kinderboekenweek. De enige week per jaar die uitrekbaar is. Voor sommige schrijvers is die week al begonnen. Ze treden op, als oude dametjes met pruiken op, met haarnetjes er overheen, achter een rollator, met suffige tasjes en wat niet al. Want het thema is opa’s en oma’s.

    De nationale knuffelopa Dolf Verroen heeft het kinderboekenweekgeschenk geschreven. Dolf hoeft geen pruik op, hij is mooi grijs, hij hoeft niet geschminkt en doet zich niet ouder voor dan hij is. Dolf is 87 en hij is de belichaming van Voor altijd jong. Niet zijn lichaam is jong, dat wordt gewoon oud zoals bij iedereen, maar zijn geest is jong. Niet in de zin van kinderlijk. Het mooie van op oude leeftijd jong zijn is dat je weet hebt van het leven, in al zijn facetten, maar dat je  er met humor, fantasie en verwondering naar kunt kijken. Dat is niet iedereen gegeven, er zijn kinderen die oud worden geboren. Die zie je op hun zesde al enigszins gebogen lopen, net als hun vader, en je kunt uittekenen hoe ze op hun vijftigste zullen zijn.

    Ik ben een oma, dat wil zeggen, ik ben natuurlijk een beppe. Deze beppe treedt niet op tijdens de kinderboekenweek, want ze heeft het te druk met schrijven. Ik ga wel een keer voorlezen, misschien twee keer zelfs, op de scholen waar mijn kleinkinderen zitten. Daar kom ik  gezellig voorlezen, als beppe. Ik verkleed me niet met netjes en een leesbril en de rollator laat ik deze keer ook thuis. Ik kijk met een vermaakte blik naar alle verkleedpartijen en denk terug aan deze zomer.

    In juli was ik vaak in mijn nieuwe schrijfchalet te vinden, hard aan het werk met een jeugdboek. Op een zondag arriveerde Dolf Verroen om de nieuwe aanwinst te bekijken en bij te praten en koffie te drinken. Het was gezellig, hartelijk en warm, zoals altijd als je Dolf op bezoek krijgt. Tegen het middaguur arriveerde een delegatie uit de Achterhoek. Mijn vriend Theo Soontiëns, die werkt aan een prachtig project, Taalstaatjes, nam twee meisjes mee die Dolf en mij gingen interviewen. Theo nam mijn chalet over, verzorgde de lunch, de cameravrouw maakte haar spullen in orde en om de beurt werden we geïnterviewd. Ik ben erg benieuwd naar de filmpjes!

    Het was een heerlijke dag, we spraken veel over boeken en lezen en alles wat ons bezighield. Leeftijd was niet een item, al waren de verschillen groot: de meisjes een jaar of elf, Dolf en ik iets ouder, maar we begrepen elkaar. Het was een dag zonder toeters of bellen, een onvergetelijke dag. Vanavond, als de kinderboekenschrijvers hun bal hebben, ga ik de foto’s nog eens bekijken en denk terug aan die mooie dag in juli, die leeftijdsloze dag waarin alles perfect was.

    Veel succes Dolf en alle andere kinderboekenschrijvers!

    voor-altijd-jong-dolf

    Hanneke de Jong
  • De Schoolschrijver: pyjamavoorleesparty!

    De Schoolschrijver: pyjamavoorleesparty!

    Voorlezen 1

    Voorlezen 2

    Na de ouderochtend in Minnertsga met een echt boekencircuit, was de school in Deinum aan de beurt. De school organiseerde daar een ouder- en kindavond in het kader van De Schoolschrijver ofwel een pyjamavoorleesparty. De Schoolschrijver vindt voorlezen belangrijk en de school en ik vinden dat ook. Het momentje op de rand van het bed, of knus samen op de bank is immers zo waardevol. Even rustig zitten, boek lezen, plaatjes kijken en erover praten. Dat zou niet moeten ophouden als kinderen eenmaal zelf kunnen lezen! Juist als ze ouder worden en dingen minder bespreekbaar zijn, kan het via een boek aan de orde komen. Maar samen verder fantaseren waar het boek stopt is ook geweldig.

    De kinderen, de meester en de juffen waren allemaal in pyjama gekomen – de ouders die hun kind brachten mochten in gewone kleren – en meesters, juffen en leerlingen van groep 7 en 8 lazen de kleintjes of de vaders en moeders voor. Om de 10 minuten ging de bel en kon je verhuizen naar een ander knus plekje. Van groep 1/4 waren bijna alle kinderen aanwezig om zich te laten voorlezen. Een deel van de oudere kinderen had sport of andere bezigheden – vooral de jongens! – maar toch lazen de meisjes en één stoere jongen voor. In het Frysk, het Nederlands en het Engels! Wat was het mooi dat alle drie talen met evenveel enthousiasme werden gebruikt en beluisterd.

    Ouders die meer van De Schoolschrijver wilden weten, konden met me praten in de bieb over lezen en taal en wat een Schoolschrijver allemaal doet. Het voelde aanvankelijk een beetje vreemd om in de nachtpon een serieus gesprek te voeren, al wende dat snel. Verder liep ik rond om hier en daar een praatje aan te knopen.

    Om half acht verlieten de kinderen, de meeste met hoogrode slaapwangen, de school. Ook voor hen ongetwijfeld een onvergetelijke avond!

    Voorlezen 5

    Voorlezen 6

    voorlezen 4

    Hanneke de Jong
  • De Schoolschrijver: Ouderochtend

    De Schoolschrijver: Ouderochtend

    Oudersalon 1

    Vanochtend was het een en al drukte op De Wizebeam in Minnertsga. Vanaf 10 uur mocht elk kind een volwassene meenemen om hem/haar te laten ervaren hoe dat nou was, werken met een Schoolschrijver. De ouders kwamen ‘machtich as miggen’ en als die niet konden komen, werden ze vertegenwoordigd door pakes en beppes en zelfs door een grote broer! In tweetallen werkten ze een heel boekencircuit af met steeds verschillende opdrachten waar ze een kwartier mee bezig waren.

    Wat was er allemaal te doen?

    • Bij de speeddates mochten ze elkaar in tweetallen vertellen over zijn/haar mooiste boek. De kinderen hadden daar weinig moeite mee, voor sommige ouders lag dat een beetje anders. Die hadden dat nog nooit eerder gedaan, maar toch vonden ze het prachtig. Zoveel boeken passeerden de revue in een kwartier tijd!
    • Bij de meester was er een quiz op de iPad. Vooral de leerlingen van groep 3 vonden dat fantastisch: vragen beantwoorden op de iPad!
    • De volgende opdracht was in het kleuterspeellokaal. Daar stonden boekenkasten vol boeken klaar en Janke van de bieb maakte met groot en klein stapelgedichten. Hierbij werden boeken naar keuze op een stapeltje gelegd zodat het geheel een gedicht vormde.
    • De juf van groep 3/4 vertelde over de zegeningen van voorlezen en las zelf ook voor. Dat is heel belangrijk, zei een leerling uit groep 4, want als je kunt lezen, kun je ook steeds beter schrijven. En dat ze dat konden hadden ze afgelopen week al laten zien!
    • Tot slot kregen ze bij mij de keuze uit drie schrijfopdrachten: het schrijven van een verhaaltje naar aanleiding van een bijzonder, spannend, verdrietig of fantastisch woord uit een van de boeken die lagen uitgestald; het schrijven van een gedicht met vier vooraf bepaalde ingrediënten of het schrijven van een dialoog tussen twee ruziënde dieren.

    Na anderhalf uur verlieten de volwassenen met verhitte hoofden de school, laaiend enthousiast over wat ze in korte tijd hadden meegemaakt. Ook het team had genoten. Wat een bijzondere ochtend!

    Oudersalon

     

     

    Hanneke de Jong
  • De Simke Kloostermanprijs 2016!

    books_27_trettjin_dagen

    De Simke Kloostermanprijs 2016!

    Burgemeester Gerbrandy van Achtkarspelen belde voor de tweede keer. Ik was niet thuis, mijn man nam op. De burgemeester dacht dat hij het mijn man ook wel kon toevertrouwen. ‘Uw vrouw mag een spetterend feest organiseren,’ was de boodschap. ‘Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen is het winnende boek.’

    Ik had het niet verwacht. ‘Echt?’ vroeg ik. ‘Echt waar?’

    Het was geen grapje en langzamerhand begreep ik het. Ik heb de Simke Kloostermanprijs gewonnen. Voor de tweede keer! Trettjin dagen om in spetterjend feest te organisearjen is het beste Friestalige kinder/jeugdboek van de afgelopen drie jaar! Ik werd blij. En blijer. En verschrikkelijk blij! Want dit boek betekent veel voor me. Het boek dat over een pubermeisje gaat dat niet weet dat ze ADHD heeft. Haar broertje blijkt het te hebben en daar zijn grote problemen mee. Met haar niet. Hewel… er gaat wel het een en ander fout in haar leven.

    Deze week hoorde ik over een meisje van 15 dat volledig met zichzelf in de knoop zit. Haar moeder had het er zo moeilijk mee dat ze vond dat haar kind maar naar een tuchthuis moest gaan. Stiefmoeder nam met het meisje de vragenformulieren door voor het ADHD-onderzoek, precies zoals Marieke dat in het boek doet met Peter, har broertje. De vader had Dertien dagen al gekocht voor het meisje als cadeau.

    Ik houd niet van boeken met een boodschap, maar ze mogen wel ergens over gaan. Dit boek gaat ergens over. En nu heeft het een prijs gekregen. Ik ben blij, vooral nu ik het mag vertellen! De uitreiking is op 20 mei in het kerkje van Twijzel!

    9200000030797630

    Hanneke de Jong
  • De Schoolschrijver: een emotionele les

    De Schoolschrijver: een emotionele les

    Strip groep 3:4

    Het was deze week een overvol uur op de scholen. Met terugkijken op de maillessen, die deels waren mislukt maar die ook juweeltjes aan vragen hadden opgeleverd. Bijvoorbeeld: Heb je wel eens problemen met het schrijven, Hanneke? Dan wil ik je wel helpen. Bij zo’n mailtje smelt ik.

    Met vooruitkijken op de Talentenklas, als we een schoolkrant gaan maken. Wat kan er in zo’n krant? Verhalen, gedichten, interviews, strips, puzzels, reportages… Moeilijk woord, maar gelukkig had ik een mooi voorbeeld van Janneke Schotveld die in het AOb-blad was gevolgd door een journalist. Het resultaat was dus een reportage. Dat moeilijke woord ontging de kinderen van groep 7 en 8 volkomen, want die lagen bijna van verrukking onder de tafel: ‘Oooh, Superjuffie!’ Vervolgens keken ze naar mij. ‘Jahaa,’ zei ik, ‘dat is behelpen, geen Superjuffie maar Hanneke de Jong…’ Om daarna met elkaar in lachen uit te barsten.

    Het lachen verging hen daarna snel. Ik las een stuk voor uit Vuur van Anke Kranendonk. Sam is dol op zijn hondje Vuur. In het hoofdstuk dat ik voorlas vertelt Sams moeder dat Vuur onder een auto kwam en op slag dood was. Met zijn vader maakt Sam zijn hondje schoon. De broer van Sam wil niet mee, hij ligt op de vloer tv te kijken. Een prachtig hoofdstuk waar de kinderen ademloos naar luisterden. Het was voor allemaal duidelijk dat Sam en zijn broer veel verdriet hadden. ‘Hoe weten jullie dat?’ vroeg ik. ‘Het woord verdriet komt in het hele stuk niet voor.’ Haarfijn vertelden de leerlingen hoe ze wisten dat de broers verdriet hadden, ook al reageerden ze beide heel verschillend.

    De schrijfopdracht luidde: je hoofdpersoon zit ’s avonds met het gezin gezellig in de huiskamer, de tuin, op de camping, de boot of waar dan ook. Schrijf maar hoe leuk jullie het hebben. Een leerling schreef dat hij aanbood om voor opa vampier een glaasje bloed te halen. Prima voorbeeld van een gezellige avond!

    Maar dan! ‘Er gebeurt iets onverwachts: iemand belt aan en roept: Gooooeeeedemorgen!’ De kinderen grinnikten, die kreet kenden ze wel. ‘Wat kan er nog meer aan onverwachts gebeuren?’ De ideeën borrelden op! De volgende opdracht luidde: ‘Wat er ook gebeurt, het maakt een emotie, of misschien wel meer, los bij de hoofdpersoon. Waarschijnlijk ook bij de anderen van het gezelschap. Je schrijft er over, zonder de emotie te benoemen.’ De kinderen stortten zich weer op hun verhaal en het werd stil. Er was verdriet, vreugde, schaamte, woede en nog veel meer. Volgende week gaan we het lezen!

    Groep 3/4 puzzelde een verhaal in elkaar dat ik had geschreven. Het was in stukken geknipt, vorige week waren er overal tekeningen bij gemaakt en gisteren puzzelden we het weer tot een geheel. Ook hier is hard gewerkt en het resultaat mag er zijn. Hun advies: ‘Stuur het maar naar de uitgever, Hanneke. Het is spannend, grappig en leuk!’

    Wat een feest, deze week!

    Maaitiid

     

    Hanneke de Jong