Schrijflap

Blogberichten

  • Krabbel en Nies en Hendrik Haan in Twizel (De Schoolschrijver)

    Krabbel en Nies en Hendrik Haan in Twizel

    Vorige week las ik in groep 3 en 4 van cbs De Oanrin het begin voor van ‘Krabbel en Nies’. Dit boek met avonturen uit het leven van twee zwerfkatten, geschreven door Pieter Feller, is fantastisch geïllustreerd door Marieke Nelissen. Maar Marieke heeft ernstige concurrentie gekregen. De leerlingen hadden schitterende illustraties gemaakt naar aanleiding van het verhaal over de achtervolging op de markt. Juf las het fragment nog een keer voor, zodat ze echt alles wisten en zich helemaal konden inleven in de wereld van de zwerfkatten. Omdat het boek de kinderen zo aansprak, leest ze hier de komende tijd verder uit voor en de leerlingen luisteren ademloos. Dat is een groot compliment, want in de hoofden van deze groep lijkt wel helium te zitten. Met hun achterste op de stoel zitten is een grote opgave, dan staan of ‘zweven’ ze alweer! Maar o, wat doen ze hun best!

    Wat is een goede volgorde als je een verhaal schrijft? Moet je meteen vertellen wie iets vervelends heeft gedaan als daar het boek om draait? Hoe schrijf je een verhaal in de goede volgorde? Om dat te leren, kregen de kinderen van groep 5 en 6 een geklutste versie van het bekende gedicht ‘Hendrik Haan’ van Annie M.G. Schmidt voor de neus. De eerste opdracht was om het goed te lezen.

    ‘Ik vind het een raar gedicht,’ vond een van hen.

    ‘Wat is er dan mee?’ vroeg ik.

    Ze lazen het nog eens aandachtig door en ontdekten dat de volgorde niet goed was. De coupletten waren door elkaar gewaaid!

    ‘Waar begint het mee?’ was mijn vraag.

    Vorig jaar hadden ze goed opgelet, dus was het antwoord: de titel.

    Bij de witregels mochten ze alles doorknippen en daarna op gekleurd papier leggen. In de goede volgorde!

    De kinderen knipten, ze dachten en legden het meestal meteen goed. Want ja, als je iets doorvertelt, doe je er vaak een schepje bovenop. Dat herkenden ze wel.

    Nu vonden ze het wel een leuk gedicht. Ze mogen deze week een strip maken van een sprookje dat begint met Er was eens en eindigt met Ze leefden nog lang en gelukkig, in zes vakken.

     

    Groep 7 en 8 maakte kennis met hun beroemdste inwoonster ooit, de schrijfster Simke Kloosterman. Volgende week bezoeken ze Tresoar, zodat ze in de archieven mogen kijken wat er allemaal te vinden is over Simke. Ze hebben er zin in en ik ook!

     

    Hanneke de Jong
  • Schoolschrijver voor gevorderden: begin

    Schoolschrijver voor gevorderden: start

    De Oanrin, cbs in Twizel, is los met zijn Schoolschrijver. En wat een feest dat ik dat weer mag zijn!

    Omdat de kinderen me kenden, maar ze niet precies wisten wanneer de start zou zijn, zorgde ik ervoor ’s morgens om kwart voor acht de achteringang van school binnen te sluipen. Vervolgens loodsten de juffen me naar het kleutergymlokaal, achter de coulissen, waar ik met een kop koffie wachtte op de dingen die kwamen.

    De school liep langzaam vol, de deuren naar de lokalen gingen dicht en het werd stil. Ik hoorde de deur van groep 7/8 weer opengaan en de juf zei half fluisterend dat er iets bijzonders aan de hand was. Ergens moest iemand zijn! In groep 3/4? Nee, daar zaten gewoon alle kinderen die net als bij de Rattenvanger van Hamelen meteen meeliepen en zochten. Bij groep 5/6? De kleuters? De gangen stroomden vol. ‘Misschien in het kleuterlokaal!’

    Juf maakte duidelijk dat de kinderen niet voorbij de stoeltjes mochten komen. Dat er iemand achter de coulissen zat. Dat de kinderen vragen mochten stellen waarop je met Ja of Nee kon antwoorden. Ze had groep 7/8 geïnstrueerd dat als ze een idee hadden, ze het niet meteen zouden zeggen. Maar mijn grootste fan van vorig jaar, kon het niet laten. Hij schalde boven alles uit: ‘Het is Hanneke de Jong!’

    Hij kreeg boze blikken, stompen van klasgenoten en vervolgens ging iedereen door alsof ze niks hadden gehoord. ‘Bent u schrijfster?’ ‘Schrijft u Fries?’ ‘Bent u een meisje?’ ‘Schrijf je vis met een vu?’ Conclusie: ‘Bent u Hanneke de Jong?’ ‘Jaaaaaaaa!!!!’

    We zijn begonnen. Helemaal bij het begin. In groep 3/4 met het zingen van het ABC, het maken van hun eigen letter, in zelfgedraaide propjes, zelfgeknipte of -gescheurde snippertjes om zo ook te werken aan hun fijne motoriek. Dat dat belangrijk is, wist ik als oud-juf, die met veel liefde dagelijks schrijfles, in de zin van het oefenen van de fijne motoriek, gaf, lang voordat de NOS daar een stuk aan wijdde.

    Voor de hogere groepen had ik oude, dikke woordenboeken meegenomen, Waling Dykstra van 1900, Dikke van Dale en Koenen van begin 1900 en twee woordenboeken/encyclopedieën van voor WOII. Daar mochten ze in kijken en een bijzonder woord opzoeken waar ze in de loop van de week een stukje/gedicht/verhaal over schrijven. Ik ben benieuwd!

    Hanneke de Jong
  • Op de drempel van 2017/2018

    Op de drempel van 2017/2018

    Het was een bijzonder jaar, 2017. Het had alles: van verwelkomen en nieuwe eigenschappen van mezelf ontdekken tot loslaten.

    Ik mocht drie boeken van mezelf verwelkomen. ‘Wês net bang, (mar wol foarsichtich)’ lag eind december 2016 al in de winkel, de officiële presentatie, met veel aandacht van pers en Omrop Fryslân, was aan het begin van 2017. Eregaste was Lilan, die de avond ervoor al bij ons was gekomen zodat we mooi op tijd in Heerenveen, waar de presentatie plaats vond, konden zijn. Zie bericht1. Tussen de bedrijven door zat ze met haar moeder te appen en toen alles voorbij was, tijdens de lunch, vertelde Lilan dat haar ouders ook naar Nederland zouden komen.

    En dat was verwelkomen in superlatieven: de hereniging! Van Lilan en haar beide broers met hun vader en moeder. Wij mochten erbij zijn en ik kan er nog kippenvel van krijgen. Hier bericht 2

    Het gewone leven ging intussen verder; ik had twee scholen waar ik als Schoolschrijver met veel plezier de kinderen meenam naar onbekende oorden, waar je geen fouten kon maken maar wel beter kon worden, met lezen, schrijven en andere taalrelevante onderwerpen. Een feest!

    Na dat feest, het was bijna zomer, werd alles in orde gemaakt voor mijn eerste operatie ooit: ik kwam in aanmerking, meer dan!, voor een nieuwe heup. Terwijl ik op de operatie wachtte, vond ik het tijd worden de laatste dozen met spullen van mijn ouders op te ruimen. Ik ben erg slecht in weggooien, loslaten, maar het moest, vond ik zelf.

    Ik ontdekte veel over de achtergrond van mijn vader en er waren nogal wat foto’s en papieren die ik niet weg kon doen. Gelukkig kon ik er anderen blij mee maken: De Beuk, de lagere/basisschool in St. Nyk waar mijn vader zo lang hoofd van was kreeg foto’s van optochten en toneelstukjes, naar het archief van Gaasterland bracht ik een doos met foto’s en papieren over Oudemirdum, de oorlogen en meer. Wat waren ze er blij mee!

    Tot slot nog wat familiedingetjes die naar de kleinkinderen gingen. Loslaten viel niet mee; terwijl ik in de oude foto’s dook, en wat ik verder tegenkwam, miste ik mijn ouders en zus meer dan in alle jaren ervoor. Het gevoel alleen te zijn, dat ik geen nest meer heb waaruit ik kom, ook al heb ik een man, kinderen en kleinkinderen, viel niet mee. Ik heb geen nest meer maar ben er, samen met mijn man, één, het nest van mijn kinderen en ‘neiteam’. Dat is (als je geluk hebt) gewoon het leven.

    Dan de operatie: die viel mee! Grappend de ok in en giechelend er weer uit, dat had ik niet verwacht. Ook de eerste 6 tot 8 weken viel ik mezelf ontzettend mee! Ik deed mijn oefeningen, nam rust en oefende, ik las me suf en breide af en toe, en keek naar zonnige vakantiefoto’s van iedereen die wel weg kon gaan.

    Na die weken ging het herstel langzamer en was mijn geduld op. Om mezelf op te peppen reserveerde ik daarom vast een vakantie naar La Palma, binnenkort, als goedmaker voor de gemiste vakantie en als voorpret voor de volgende zomer die ik ga missen. Want in zomer 2018 wordt eerst mijn man geopereerd aan twee hernia’s en daarna krijg ik weer een nieuwe heup. Gelukkig zijn dan de heupen vernieuwd en kan ik hopelijk jaren vooruit.

     

    Aan het eind van het jaar bezochten we Lilan en haar familie en we zagen hoe ze hun best doen zich thuis te voelen in Nederland. Ze leren de taal, de vader doet vrijwilligerswerk, de kinderen willen studeren en hogerop komen en de moeder die het Nederlands heel snel oppikt, wil dat haar gezin gelukkig is.

    ‘Gelukkig zijn’ willen we allemaal en meestal komt het je niet aanvliegen. Dus wijs niet naar een ander wat die verkeerd doet, maar kijk hoe jij jezelf en de mensen om je heen een beetje gelukkiger kunt maken. Soms lukt dat, soms niet. Mijn tante Harmke zei dan: ‘Pikerje net, it komt dochs oars.’ En sa is ‘t.

    Samen met dochter Margryt eindigden we heel gezellig met een high tea, die ze had gewonnen. Voor iedereen een feestelijk uiteinde en op naar een goed 2018!

    Tsjoch, sûnens en proost!

     

    Hanneke de Jong
  • Gefeliciteerd!

    Gefeliciteerd!

    Vandaag wordt Lilan 20 jaar! Het gaat goed met haar en het gezin. Hoe we dat weten? We zijn er het vorige weekend geweest. Ja, dat weekend dat het zo sneeuwde! We hadden een Bed & Breakfast gehuurd aan de rand van Oss, waar we genoten van het huisje en het uitzicht. Van daar waren we zo bij de familie Abdo.

    We namen een doos vol cadeautjes mee, gemaakt door een klas van Anna Marije Bloem, n.a.v. Wês net bang. Het was een van de opdrachten uit de lesbrief bij het boek, maar dan opgepimpt. De leerlingen hadden veel zorg besteed aan de inhoud. Hartjes waren favoriet, wel of niet met teksten. Zelfgemaakte puzzeltjes waar Lilans naam op stond, een chocoladeletter met de B van Bogerman en noem maar op. Lilan was er erg blij mee. Het was het begin van een prachtig bezoek aan Lilan, haar broer en haar ouders.

     

     

     

     

     

     

     

    In de namiddag kwamen we terug om te eten. Lilan en haar moeder hadden lang in de keuken gestaan en het resultaat was een heerlijke, Syrische maaltijd. Het was fijn om samen te eten en te genieten van dit gezin dat zo graag onderdeel van de Nederlandse gemeenschap wil zijn. En dat lukt goed!

    Rolan zit nu op de Vavo, Lilan doet in het voorjaar van 2018 staatsexamen zodat ze na de zomervakantie ook naar de Vavo kan. Rania spreekt verbazingwekkend goed Nederlands voordat ze hier nog geen jaar woont en Zoher laat zijn handen spreken. Hij gaat, net als Rania, naar school, maar doet daarnaast vrijwilligerswerk. Zie filmpje!  Hij heeft zijn oude vaardigheden van timmerman opgepakt en heeft al heel wat moois gemaakt. Ezzat, die niet meer thuis woont, heeft zijn rijbewijs gehaald en leert ook Nederlands.

    We hebben een heel fijn weekend gehad en zijn zeker van plan vaker terug te komen. Ongetwijfeld met Luca, want van hem heeft de familie ontzettend genoten. Ze missen hun eigen hondjes nog altijd en waren blij met onze vrolijke Luca, die zich bij hen helemaal thuis voelde.

    Wij wensen Lilan een fijne verjaardag!

    Hoera!!!

    Hanneke de Jong
  • Slotfeesten!

    Slotfeesten Schoolschrijver!

     

    Het seizoen van De Schoolschrijver is voorbij; vorige week nam ik afscheid van obs De Finne in Warten en kbs De Oanrin in Twizel. Zo’n afscheid geeft altijd een dubbel gevoel, er is veel gebeurd, hard gewerkt, veel veranderd. Ik heb kinderen zien groeien en soms hun leerkrachten ook als ze met nieuwe ogen naar hun kinderen keken hoe ze op het traject reageerden.

    In de groepen 3/4 werk ik totaal anders dan in de  hogere groepen. In 3 en 4 ontdekken we de taal, de bouwstenen ervan en dat je van losse woorden een verhaal of een gedicht kunt maken. Dat er mooie woorden zijn en spannende of grappige of griezelige. Net zoals er verschillende soorten boeken zijn. Voor sommige kinderen waren de boeken niet aan te slepen, zo gefascineerd waren ze door de nieuwe werelden die ze ontdekten!

    In de groepen 5 tot en met 8 deden de leerlingen andere ontdekkingen. Hoe je een verhaal kunt beginnen, hoe je emoties in je verhaal kunt verwerken zonder ze te benoemen, hoe je spanning in een verhaal kunt brengen. Sommige lessen had ik vorig jaar al eens gegeven en paste ik aan, andere lessen waren nieuw. Die waren spannend voor mij! Zou het werken zoals ik had bedacht? Zou het niet te moeilijk zijn of zou ik het aan moeten passen?

    Op beide scholen schreven de kinderen van groep 5/8 een estafetteverhaal, waarin ze alles wat ze leerden konden verwerken. Meestal beslisten de groepen zelf welk verhaal het beste was en waar ze mee verder wilden. Het uiteindelijke resultaat was te lezen in een boekje dat alle kinderen kregen.

    In Warten sloten we af met een taalcarroussel; in ieder lokaal was een taalactiviteit. Ouders, pakes, beppes en buren waren uitgenodigd om een kijkje te komen nemen. De directeur kreeg het eerste exemplaar van het boekje waarin naast de estafetteverhalen andere werkstukken van de leerlingen waren afgedrukt. Wat waren de kinderen trots op het resultaat!

    In Twizel kwam Dolf Verroen, dit jaar helaas geen schoolschrijver maar wel zeer betrokken, om te vertellen en voor te lezen. De kinderen luisterden ademloos! Op het schoolplein, bij het uitwuiven, kreeg Dolf het eerste exemplaar van het boekje waaraan de Twizeler kinderen hadden gewerkt, aangeboden. Tijdens het refrein van het afscheidslied kon ik het niet laten om even een dansje te doen met een van de kleuters. Ze reageerde heerlijk spontaan, zoals de kinderen meestal spontaan op mijn lessen reageren.

    Nu is het stil, geen kinderen meer, geen spannende lessen, geen leuke contacten. Maar na de zomer begin ik alweer. Dan ga ik geregeld naar de bieb om nieuwe boeken te ontdekken, waarmee we nieuwe dingen kunnen doen. Ook dat is een heerlijke tijd omdat ik in alle rust alles kan voorbereiden. Wil je meer van De Schoolschrijver weten? Klik dan maar even op deze link, dan zul je meteen weten waarom ik altijd zo enthousiast ben!

     

    Hanneke de Jong